Η ευθύνη των κληρονόμων του ευθυνόμενου από αδικοπραξία

Από τις διατάξεις των άρθρων 1710 και 1813 – 1822 ΑΚ προκύπτει ότι σε περίπτωση θανάτου του προσώπου η περιουσία αυτού ως σύνολο (δικαιώματα και υποχρεώσεις) περιέρχεται στους κληρονόμους αυτού, είτε εκ του νόμου είτε εκ διαθήκης. Με άλλα λόγια, με την 1710 ΑΚ καθιερώνεται η αρχή της διαδοχής των έννομων σχέσεων του αποβιώσαντος, που είναι δεκτικές χρηματικής απαιτήσεως. Αντικείμενο της διαδοχής αυτής είναι το σύνολο των σχέσεων αυτών και περιλαμβάνει το ενεργητικό και το παθητικό της περιουσίας του.

Συνεπώς, εάν ο ευθυνόμενος από αδικοπραξία αποβιώσει, η υποχρέωση προς αποζημίωση μεταβιβάζεται στους καθολικούς διαδόχους αυτού (1710 παρ. 1 ΑΚ) και η αγωγή η οποία έπρεπε να ασκηθεί κατά αυτού, ως υποχρέου, ασκείται κατά των κληρονόμων αυτού (εκ του νόμου ή εκ διαθήκης). Αυτοί με την αποδοχή της κληρονομίας του υπεισέρχονται στη θέση αυτού και ευθύνονται και με τη δική τους περιουσία (κατ` αρχήν και εφόσον δεν έχουν αποδεχθεί την κληρονομία με το ευεργέτημα της απογραφής – άρθρο 1901 ΑΚ), κατά τον λόγο της κληρονομικής τους μερίδας (άρθρο 1885 ΑΚ) και όχι εις ολόκληρον (άρθρο 926, 927 ΑΚ) (ΑΠ 1567/2004 Nomos, Επιδικία 2005/163, Δ/νη 2005/803). Ειδικότερα, προκειμένου για σύζυγο και τέκνα ως εξ αδιαθέτου κληρονόμους η έκταση της ευθύνης τους προσδιορίζεται από τις διατάξεις του 1820 ΑΚ για τη σύζυγο, δηλαδή στο τέταρτο [1/4] της κληρονομιάς και 1830 ΑΚ για τα τέκνα, δηλαδή κατ` ισομοιρία στα υπόλοιπα τρία τέταρτα [3/4] αυτής (σχετ. Λυμπερόπουλος υπό την Εφ.Αθ. 5454/1986 Ελλ.Δνη 23.1448).Να σημειωθεί ότι οι κληρονόμοι ευθύνεται και με τη δική τους περιουσία. Η τυχόν ύπαρξη γεγονότος που να αποκλείει ή περιορίζει το σχετικό δικαίωμα ή την υποχρέωση (διαθήκη, εγγύτεροι συγγενείς, ύπαρξη και άλλων κληρονόμων) φέρει τον χαρακτήρα ενστάσεως την οποία προτείνει και αποδεικνύει ο εναγόμενος.

Αμυγδαλιά Τσιάρα, δικηγόρος

info@efotopoulou.gr