Παραδεκτό μεταγενέστερης αγωγής για τόκους
Κατά τη διάταξη του άρθρου 346 ΑΚ ο οφειλέτης χρηματικής οφειλής και αν δεν είναι υπερήμερος, οφείλει νομίμους τόκους αφότου επιδόθηκε η αγωγή για το ληξιπρόθεσμο χρέος. Οι τόκοι αυτοί, από τότε που θα γεννηθούν, με την επίδοση της σχετικής αγωγής, αποτελούν αυθύπαρκτη απαίτηση, ανεξάρτητα από την απαίτηση του κεφαλαίου (ΕΑ 6592/1988 ΕλΔ 31.171, ΕΑ2855/1986 ΕλΔ 27.862, ΕΠ 124/1996 αδημοσ. στον Γεωργιάδη-Σταθόπουλο ΑΚ άρθρ. 293 αρ. 5). Η είσπραξή τους επιδιώκεται συνήθως ως παρεπόμενη απαίτηση του κεφαλαίου, αλλά μπορεί να επιδιωχθεί η είσπραξη των οφειλομένων (“δεδουλευμένων”) τόκων με αυτοτελή κυρία αγωγή και μετά την περάτωση της δίκης, για την κυρία απαίτηση κατά την έκδοση της αποφάσεως που την επιδικάζει (ΕΑ 68/84 ΕλΔ 26.67, ΕΠ 124/96 αδημ., Γ.Μπαλή Ενοχ. Δ. 3η έκδ. παρ. 18). Εξάλλου η μη σώρευση στην αγωγή για απόδοση κεφαλαίου αιτήματος περί αποδόσεως τόκων δεν καλύπτεται από τις περί δεδικασμένου διατάξεις του άρθρου 324 ΚΠολΔ (ΕΠ 124/1996 ο.π., σύμφωνος Κ.Μπέης σε σχόλιο επί της εκκαλουμένης στη Δ.28.1258, 130/1998 ΕφΠειρ). Είναι επομένως παραδεκτή η μεταγενέστερη αγωγή για τόκους, στην περίπτωση που στην αρχική αγωγή για το κεφάλαιο δεν είχε σωρευθεί αίτημα για επιδίκαση τόκων. Το δεδικασμένο της καταψηφιστικής απόφασης καλύπτει, εκτός από ολόκληρο το δικανικό συλλογισμό (μείζονα- ελάσσονα σκέψη και κριθέν δικαίωμα) και τη διάταξη για την εκπλήρωση της παροχής, όπως αυτή περιγράφεται στην απόφαση ως προς το χρόνο, τον τόπο και τους λοιπούς όρους εκπλήρωσής της, μεταξύ των οποίων της τοκοδοσίας του επιδικασθέντος κεφαλαίου (360/1996 ΜΠΠ). Όπως παρατηρεί και ο καθηγητής Κώστας Ε. Μπέης [ΔΙΚΗ/1997 (1257)] κατά το άρθρο 324 ΚΠοΛΔ δεδικασμένο δημιουργείται μόνο για το δικαίωμα που κρίθηκε. Αν ο ενάγων δεν σωρεύσει στην αγωγή του για το κεφάλαιο και το αίτημα να του επιδικασθούν τόκοι, τότε το δικαστήριο δεν έχει εξουσία να αποφανθεί για το αν ο εναγόμενος οφείλει ή δεν οφείλει τόκους. Και αν το δικαστήριο, ακριβώς επειδή δεν του υποβλήθηκε αίτημα για τόκους, ορθώς δεν αποφάνθηκε για τους τόκους, αποκλείεται η απόφαση του να δημιουργεί δεδικασμένο για το ότι ο ενάγων τάχα δεν έχει απαίτηση για τους τόκους, για τους οποίους δεν έχει σωρευθεί σχετικό αίτημα στο δικόγραφο της αρχικής του αγωγής. Το αίτημα για την επιδίκαση των τόκων συνιστά χωριστό αντικείμενο της δίκης, σε σύγκριση με το αίτημα για τη διάγνωση της αξίωσης από το αντίστοιχο κεφάλαιο, έτσι ώστε στην ευχέρεια του ενάγοντα ν’ απόκειται είτε να σωρεύσει τα δύο τούτα αιτήματα στο ίδιο δικόγραφο, είτε να τα υποβάλει με χωριστά δικόγραφα αγωγής.
Λένα Πολύζου
Δικηγόρος
Email: info@efotopoulou.gr