«Αν η προκαταρκτική εξέταση διενεργείται ύστερα από μήνυση ή έγκληση κατά ορισμένου προσώπου ή αν κατά τη διάρκειά της αποδίδεται σε ορισμένο πρόσωπο η τέλεση αξιόποινης πράξης, το πρόσωπο αυτό καλείται υποχρεωτικώς πριν από πέντε τουλάχιστον ημέρες αν κατοικεί ή διαμένει σε γνωστή διεύθυνση στο εσωτερικό και πριν από 15 τουλάχιστον ημέρες αν κατοικεί ή διαμένει σε γνωστή διεύθυνση στο εξωτερικό, για την παροχή εξηγήσεων και εξετάζεται χωρίς όρκο. Ο ύποπτος έχει τα δικαιώματα που αναφέρονται στα άρθρα 89, 90, 91, 92 παρ. 1, 95, 96, 99 παρ. 1 εδ. α’, 2 και 4, 100,  101, 102,103 και 104, καθώς και το δικαίωμα να διορίσει τεχνικό σύμβουλο σε περίπτωση διεξαγωγής πραγματογνωμοσύνης, εφαρμοζόμενης αναλόγως της διάταξης του άρθρου, 183. Το δικαίωμα ενημέρωσης του υπόπτου περιλαμβάνει κατ’ ελάχιστο τη γνωστοποίηση των ποινικών διατάξεων, η παραβίαση των οποίων διερευνάται, καθώς και των θεμάτων επί τών οποίων θα παράσχει εξηγήσεις. Τα ως άνω δικαιώματά του μπορεί να ασκήσει είτε αυτοπροσώπως είτε εκπροσωπούμενος από συνήγορο που διορίζεται κατά το άρθρο 89 παρ. 2, εκτός αν θεωρείται αναγκαία η αυτοπρόσωπη εμφάνισή του, κατά την κρίση εκείνου που διενεργεί την προκαταρκτική εξέταση. Οι διατάξεις των άρθρων 156 και 273 παρ. 1γ εφαρμόζονται αναλόγως. Εφόσον ο ύποπτος – κλητεύθηκε νόμιμα και δεν εμφανίστηκε, η προκαταρκτική εξέταση περατώνεται και χωρίς την εξέτασή του».

Άρθρο 89 του Κ.Π.Δ. – Διορισμός και αριθμός συνηγόρων των διαδίκων:

«1. Κάθε διάδικος δεν μπορεί να αντιπροσωπεύεται ή να συμπαρίσταται στην ποινική διαδικασία με περισσότερους από δύο συνηγόρους στην προδικασία και τρεις στο ακροατήριο.

2. Ο διορισμός συνηγόρου του υπόπτου, του κατηγορουμένου ή του παριστάμενου για την υποστήριξη της κατηγορίας γίνεται: α) με προφορική δήλωση που καταχωρίζεται στα πρακτικά ή στην έκθεση εξέτασής του ως υπόπτου ή κατά την απολογία του κατηγορουμένου ή στην κατάθεσή του ως μάρτυρα ή β) με έγγραφη δήλωση κατά τις διατυπώσεις του άρθρου 42 παρ. 2 εδ. β’ και γ’ ή γ) με την έκθεση ή τη δήλωση άσκησης ενδίκου μέσου. Ο διορισμός παρέχει στον συνήγορο την εξουσία να εκπροσωπεί τον εντολέα του σε όλες τις διαδικαστικές πράξεις που αφορούν τη συγκεκριμένη ποινική υπόθεση, εκτός αν η πληρεξουσιότητα παρέχεται για ορισμένες μόνο από τις πράξεις αυτές. Η γενική πληρεξουσιότητα περιλαμβάνει την άσκηση ενδίκων μέσων, εφόσον αυτό μνημονεύεται ρητά».

Άρθρο 90 του Κ.Π.Δ. – Παραίτηση από το δικαίωμα διορισμού δικηγόρου:

«Με την επιφύλαξη των διατάξεων που απαιτούν την υποχρεωτική παράσταση συνηγόρου, ο ύποπτος ή ο κατηγορούμενος έχουν δικαίωμα να παραιτηθούν από τον διορισμό συνηγόρου, αφού προηγουμένως λάβουν προφορικά ή εγγράφως σαφή και επαρκή ενημέρωση σε απλή και κατανοητή γλώσσα σχετικά με το περιεχόμενο του συγκεκριμένου δικαιώματος και τις ενδεχόμενες συνέπειες της παραίτησης από αυτό. Η παραίτηση γίνεται κατά τις διατάξεις του προηγούμενου άρθρου και πρέπει να είναι προϊόν της ελεύθερης βούλησης του προσώπου και να μην περιέχει όρο ή αίρεση. Ο ύποπτος ή ο κατηγορούμενος μπορεί να ανακαλέσει την παραίτηση μεταγενέστερα, σε οποιοδήποτε στάδιο της ποινικής διαδικασίας».

Άρθρο 91 του Κ.Π.Δ. – Δικαίωμα παροχής δωρεάν νομικής βοήθειας:

«Ο ύποπτος ή ο κατηγορούμενος έχουν δικαίωμα δωρεάν νομικής βοήθειας, το οποίο περιλαμβάνει παροχή νομικών συμβουλών και νομική αρωγή και εκπροσώπησή τους ενώπιον του δικαστηρίου, σύμφωνα με όσα ορίζονται σε σχετικές διατάξεις».

Άρθρο 92 παρ. 1 του Κ.Π.Δ. – Σε ποιες πράξεις παρίστανται οι διάδικοι:

«Οι διάδικοι έχουν δικαίωμα να παρίστανται με συνήγορο σε κάθε ανακριτική πράξη, με εξαίρεση την εξέταση των μαρτύρων και των κατηγορουμένων, εκτός αν πρόκειται για την περίπτωση της παρ. 2 του άρθρου 220. Γι’ αυτό το σκοπό καλούνται έγκαιρα οι διάδικοι να παρευρεθούν οι ίδιοι ή να εκπροσωπηθούν από τους συνηγόρους τους».

Άρθρο 95 του Κ.Π.Δ. – Δικαίωμα σε ενημέρωση:

«1. Ο ύποπτος ή ο κατηγορούμενος ενημερώνεται αμέσως όσον αφορά τουλάχιστον στα ακόλουθα δικαιώματα: α) το δικαίωμα παράστασης με συνήγορο, β) το δικαίωμα και τις προϋποθέσεις παροχής δωρεάν νομικών συμβουλών, γ) το δικαίωμα ενημέρωσης σχετικά με την κατηγορία, δ) το δικαίωμα διερμηνείας και μετάφρασης και ε) το δικαίωμα σιωπής και μη αυτοενοχοποίησης.

2. Η ενημέρωση σύμφωνα με την παρ. 1 παρέχεται σε απλή και κατανοητή γλώσσα, προφορικώς ή εγγράφως, λαμβανομένων υπόψη των ειδικών αναγκών των υπόπτων ή κατηγορουμένων που είναι ευάλωτα πρόσωπα. Αντικείμενο της ενημέρωσης οφείλει να αποτελεί και η αναφορά των συνεπειών παραίτησης από την άσκηση των δικαιωμάτων. Για την ενημέρωση και την απάντηση του υπόπτου ή του κατηγορουμένου συντάσσεται έκθεση, η οποία και υπογράφεται».

Άρθρο 96 του Κ.Π.Δ. — Χορήγηση εγγράφου περί των δικαιωμάτων:

«1. Στον ύποπτο ή τον κατηγορούμενο, ο οποίος συλλαμβάνετάι ή κρατείται, παρέχεται αμέσως έγγραφο στο οποίο καταγράφονται τα δικαιώματά του και του επιτρέπεται να το διατηρεί στην κατοχή του καθ’ όλη τη διάρκεια της στέρησης της ελευθερίας του. Το έγγραφο αυτό περιλαμβάνει πληροφορίες σχετικά με τα ακόλουθα δικαιώματα: α) το δικαίωμα παράστασης με συνήγορο, β) το δικαίωμα και τις προϋποθέσεις παροχής δωρεάν νομικών συμβουλών, γ) το δικαίωμα ενημέρωσης σχετικά με την κατηγορία, δ) το δικαίωμα διερμηνείας και μετάφρασης, ε) το δικαίωμα σιωπής και μη αυτοενοχοποίησης, στ) το δικαίωμα πρόσβασης στο υλικό της δικογραφίας, ζ) το δικαίωμα ενημέρωσης των προξενικών αρχών και ενός επιπλέον προσώπου της επιλογής του, η) το δικαίωμα σε επείγουσα ιατρική περίθαλψη, θ) τον ανώτατο αριθμό ωρών ή ημερών κατά τις οποίες ο κατηγορούμενος δύναται να στερηθεί της ελευθερίας του προτού προσαχθεί ενώπιον δικαστικής αρχής και ι) πληροφορίες σχετικά με τις δυνατότητες προσβολής του νόμιμου χαρακτήρα της σύλληψης ή της κράτησης.

2. Το ως άνω έγγραφο συντάσσεται σε απλή και κατανοητή γλώσσα. Όταν αυτό δεν είναι διαθέσιμο στην κατάλληλη γλώσσα, ο ύποπτος ή ο κατηγορούμενος ενημερώνεται για τα δικαιώματα του προφορικά σε γλώσσα που κατανοεί. Το εν λόγω έγγραφο πρέπει στη συνέχεια να χορηγείται, χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση, σε γλώσσα που ο ύποπτος ή ο κατηγορούμενος κατανοεί».

Άρθρο 99 του Κ.Π.Δ. – Δικαίωμα παράστασης του κατηγορουμένου με συνήγορο:

«1. Ο κατηγορούμενος έχει το δικαίωμα στην απολογία του, ακόμη και σ’ αυτήν που γίνεται σε αντιπαράσταση με μάρτυρες ή άλλους κατηγορουμένους, να παρίσταται με συνήγορο. Γι’ αυτό το σκοπό καλείται είκοσι τέσσερις ώρες πριν από κάθε ανακριτική ενέργεια.

2. Επιτρέπεται σύντμηση της προθεσμίας αυτής, αν από την αναβολή δημιουργείται κίνδυνος που η ύπαρξή του βεβαιώνεται ειδικά με έκθεση του ανακριτή ή του ανακριτικού υπαλλήλου.

3. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να απαγορευθεί η επικοινωνία του κατηγορουμένου με τον συνήγορό του. Η επικοινωνία αυτή είναι απολύτως απόρρητη».

Άρθρο 100 του Κ.Π.Δ. — Δικαίωμα πρόσβασης στο υλικό της δικογραφίας – Ανακοίνωση των εγγράφων της ανάκρισης:

«1. Ο ανακριτής, μόλις μετά την κλήτευσή του εμφανισθεί ή οδηγηθεί σε αυτόν ο κατηγορούμενος για να απολογηθεί, του ανακοινώνει το περιεχόμενο του κατηγορητηρίου και των εγγράφων της ανάκρισης. Επιτρέπεται επίσης στον κατηγορούμενο να μελετήσει ο ίδιος ή ο συνήγορός του το κατηγορητήριο και τα έγγραφα της ανάκρισης. Με γραπτή αίτηση του κατηγορουμένου και με δαπάνη του χορηγούνται σε αυτόν αντίγραφα του κατηγορητηρίου και των εγγράφων της ανάκρισης.

2. Την ίδια υποχρέωση έχει ο ανακριτής, και τα ίδια δικαιώματα ο κατηγορούμενος, όταν κληθεί ξανά σε συμπληρωματική απολογία. Πάντως μετά το τέλος της ανάκρισης και προτού διαβιβαστεί η δικογραφία στον εισαγγελέα (άρθρο 308 παρ. 1), καλείται πάντοτε ο κατηγορούμενος να μελετήσει όλη τη δικογραφία. Αν όμως η ανάκριση εξακολούθησε περισσότερο από μήνα μετά την πρώτη ή κάθε μεταγενέστερη απολογία, δικαιούται ο κατηγορούμενος να ασκεί τα δικαιώματά του μια φορά το μήνα, και κάθε φορά ο ανακριτής συντάσσει σχετική έκθεση κάτω από την απολογία του κατηγορουμένου».

Άρθρο 101 του Κ.Π.Δ. – Δικαίωμα διερμηνείας και μετάφρασης:

«Ο ύποπτος ή ο κατηγορούμενος, που δεν ομιλεί ή δεν κατανοεί επαρκώς την ελληνική γλώσσα, έχει το δικαίωμα σε διερμηνεία καθώς και σε γραπτή μετάφραση όλων των ουσιωδών εγγράφων της διαδικασίας, σύμφωνα με όσα προβλέπονται στα άρθρα 233 και 237».

Άρθρο 102 του Κ.Π.Δ. – Δικαίωμα αίτησης διεξαγωγής αποδείξεων:

«Ο κατηγορούμενος έχει δικαίωμα να ζητά με αυτοτελή αιτιολογημένη αίτησή του στον ανακριτή τη διεξαγωγή αποδείξεων προς αντίκρουση της κατηγορίας».

Άρθρο 103 του Κ.Π.Δ. – Προθεσμία για την απολογία:

«1. Ο κατηγορούμενος έχει το δικαίωμα να ζητήσει προθεσμία τουλάχιστον σαράντα οκτώ ωρών και δεν έχει υποχρέωση να απολογηθεί πριν περάσει η προθεσμία.

2. Ο ανακριτής μπορεί να παρατείνει την προθεσμία ύστερα από αίτησή του κατηγορουμένου».

Άρθρο 104 του Κ.Π.Δ. – Δικαίωμα σιωπής και μη αυτοενοχοποίησης:

«1. Ο ύποπτος ή ο κατηγορούμενος έχουν δικαίωμα σιωπής και μη αυτοενοχοποίησης.

2. Η άσκηση του δικαιώματος μη αυτοενοχοποίησης δεν εμποδίζει τη νόμιμη συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων, που υπάρχουν ανεξάρτητα από τη βούληση των υπόπτων και των κατηγορουμένων.

3. Η άσκηση του δικαιώματος σιωπής και μη αυτοενοχοποίησης δεν μπορεί να αξιοποιηθεί σε βάρος των υπόπτων και των κατηγορουμένων».

Άρθρο 183 του Κ.Π.Δ. — Πότε διατάσσεται πραγματογνωμοσύνη:

«Αν απαιτούνται ειδικές γνώσεις ορισμένης επιστήμης ή τέχνης για να γίνει ακριβής διάγνωση και κρίση κάποιου γεγονότος, οι ανακριτικοί υπάλληλοι ή το δικαστήριο μπορούν αυτεπαγγέλτως ή με αίτηση κάποιου διαδίκου ή του εισαγγελέα να διατάξουν πραγματογνωμοσύνη. Η πραγματογνωμοσύνη διατάσσεται υποχρεωτικά, αν ο νόμος ρητά επιβάλλει τη διεξαγωγή της».

(Από ποινική δικογραφία προκαταρκτικής εξέτασης)

Ευγενία Α. Φωτοπούλου, δικηγόρος

info@efotopoulou.gr

The post Δικαιώματα υπόπτου appeared first on Δικηγορικό Γραφείο | Ευγενία Φωτοπούλου | Δικηγόροι Αθηνών.

α. η διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης,

β. η άσκηση της ποινικής δίωξης,

γ. η διεύθυνση της προανάκρισης,

δ. η εποπτεία και ο έλεγχος των αστυνομικών αρχών αναφορικά με την πρόληψη και τη δίωξη των εγκλημάτων,

ε. η υποβολή προτάσεων στα δικαστικά συμβούλια και τα δικαστήρια,

στ. η άσκηση των ενδίκων μέσων,

ζ. η εκτέλεση των ποινικών αποφάσεων και η παροχή συνδρομής για την εκτέλεση εκτελεστών τίτλων,

η. η εποπτεία και ο έλεγχος των σωφρονιστικών καταστημάτων,

θ. ο έκτακτος έλεγχος των συμβολαιογράφων, των φυλάκων μεταγραφών, υποθηκών, νηολογίων, κτηματολογίων, υποθηκολογίων πλοίων και αεροσκαφών, καθώς και των ληξιάρχων και των υπαλλήλων, επιμελητών και άμισθων δικαστικών επιμελητών, σε περίπτωση που περιέλθει σε γνώση του, με οποιοδήποτε τρόπο, πληροφορία για παράβαση των υποχρεώσεων και απαγορεύσεων που προβλέπονται από τον νόμο και από τις λοιπές κανονιστικές πράξεις ή εγκύκλιους που συνδέονται με την υπηρεσιακή κατάσταση ή την άσκηση του λειτουργήματός τους, καθώς και τη σύννομη κατάρτιση όλων των πράξεων ή εγγράφων που εκδίδουν,

 ι. ό,τι άλλο ο νόμος ορίζει.

Οι εισαγγελείς γνωμοδοτούν σε νομικά ζητήματα, που δεν έχουν εισαχθεί στα δικαστήρια, όταν τους υποβάλλουν ερωτήματα που αντιμετωπίζουν στην εκτέλεση των καθηκόντων τους:

α. όσοι αναφέρονται στην περ. β’ της παρ. 5 του άρθρου 28,

β. οι υπηρεσίες του Δημοσίου και των νομικών προσώπων δημόσιου δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.) σχετικά με την ερμηνεία και εφαρμογή της ποινικής νομοθεσίας.

Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου γνωμοδοτεί και σε νομικά ζητήματα γενικότερου ενδιαφέροντος.

Οι εισαγγελείς βεβαιώνουν την ιδιότητα και το γνήσιο της υπογραφής των εισαγγελικών λειτουργών και υπαλλήλων της εισαγγελίας τους. Ο εισαγγελέας πρωτοδικών βεβαιώνει επίσης την ιδιότητα και το γνήσιο της υπογραφής των προσώπων που αναφέρονται στην περ. β’ της παρ. 5 του άρθρου 28.

Ο εισαγγελέας πρωτοδικών:

α) έχει δικαίωμα να συνιστά σε όσους φιλονικούν να αποφύγουν την τέλεση αξιόποινων πράξεων και να επιδιώξουν την ειρηνική επίλυση της διαφοράς τους,

β) παραγγέλλει στις υπηρεσίες του Δημοσίου, των Ν.Π.Δ.Δ. και των λοιπών φορέων γενικής κυβέρνησης του άρθρου 14 του ν. 4270/2014 (Α’ 143), καθώς και στις επιχειρήσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα, αν έχει προηγηθεί αποδεδειγμένη με έγγραφα άρνηση παράδοσης ή χορήγησής τους, να παραδώσουν έγγραφα ή να χορηγήσουν αντίγραφά τους, όταν το ζητήσουν νομικά ή φυσικά πρόσωπα που έχουν δικαίωμα ή έννομο συμφέρον, εκτός αν πρόκειται για έγγραφα από αυτά που αναφέρονται στο άρθρο 263 του ΚΠΔ.

Ευγενία Φωτοπούλου, δικηγόρος

info@efotopoulou.gr

The post Αρμοδιότητες Εισαγγελέως appeared first on Δικηγορικό Γραφείο | Ευγενία Φωτοπούλου | Δικηγόροι Αθηνών.

Η αναβολή αυτή χορηγείται, όταν είναι απαραίτητη για τη διαλεύκανση της υποθέσεως και το σχηματισμό ασφαλούς δικαστικής κρίσεως. Και είναι αλήθεια ότι η αμετάκλητη ποινική απόφαση ούτε δημιουργεί, ούτε είναι δυνατόν, να δημιουργεί δεδικασμένο για τα πραγματικά γεγονότα, τα οποία στηρίζουν παραλλήλως, αφενός μεν, την ποινική αξίωση της Πολιτείας κατά του κατηγορουμένου, αφετέρου δε, την εναντίον του αστική αξίωση. Κατά τις διατάξεις, όμως, του ΚΠολ.Δ., ο δικαστής είναι ελεύθερος να εκτιμήσει, κατά συνείδηση, την αξία της ποινικής αποφάσεως. Εναπόκειται, λοιπόν, στην έμφρονα κρίση του πολιτικού δικαστηρίου να εξετάσει, αν με την αναβολή της πολιτικής δίκης, μέχρι να περατωθεί αμετακλήτως η ποινική διαδικασία, θα διευκολυνθεί η αποδεικτική διαδικασία για την βασιμότητα της εκκρεμούς αγωγής [2].

Η διάταξη του άρθρου 250 ΚΠολΔ, είναι δικονομικού δικαίου, δεδομένου ότι με αυτή προσδιορίζεται η διαδικασία που ακολουθείται από το δικαστήριο που δικάζει την υπόθεση στην περίπτωση που υπάρχει εκκρεμής ποινική αγωγή η οποία επηρεάζει την ερευνώμενη αστική υπόθεση και παρέχεται σ’ αυτό η δυνητική ευχέρεια, και όχι υποχρέωση, αναβολής της συζήτησης, χωρίς να έχει υποχρέωση να αιτιολογήσει την απόφασή του επί του σχετικού αιτήματος.

 Σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στην ως άνω νομική σκέψη, εναπόκειται στην κρίση του δικαστηρίου να κρίνει αν με την αναβολή της πολιτικής δίκης, μέχρι να περατωθεί αμετακλήτως η ποινική διαδικασία, θα διευκολυνθεί η αποδεικτική διαδικασία για την βασιμότητα της εκκρεμούς αγωγής [3].

Άννα Ρεγκούτα, Δικηγόρος

e-mail: info@efotopoulou.gr

[1] ίδετε σχετικά: ΑΠ 58/2011 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, ΕφΑθ 1504/2010, ΕΦΑΔ 2010/1356, Εφθεσ 52/2009, Αρμ 2009/718, ΕφΑθ 3177/2006, ΕλλΔ/νη 2007/1508, ΕφΑθ 3221/2006, ΕλλΔ/νη 2009/274.

[2] ίδετε σχετικά: ΑΠ 537/2012 ΝοΒ 2012.2.359, AΠ 522/2012, ΑΠ 58/2011, ΕφΘεσ 457/2011 Αρμ2011.1022, ΕφΛαρ 320/2011.

[3] ίδετε σχετικά ΕφΠατρ 48/2021 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ

The post Δεν αποτελεί υποχρέωση του πολιτικού δικαστηρίου η αναβολή της συζήτησης της υπόθεσης κατ’ άρθρο 250 ΚΠολΔ έως την αμετάκλητη περάτωση της συναφούς ποινικής διαδικασίας, αλλά δυνητική ευχέρεια. appeared first on Δικηγορικό Γραφείο | Ευγενία Φωτοπούλου | Δικηγόροι Αθηνών.

Δεν συντρέχει περίπτωση ακυρότητας όταν ο ανακριτής, που έχει την ιδιότητα ανεξάρτητου οργάνου με ξεχωριστή δικαιοδοσία, μεταβάλλει σε σχέση με τη δίωξη το χαρακτήρα της συμμετοχής του κατηγορουμένου, π.χ. από αυτουργία σε ηθική αυτουργία (βλ. ΕφΑθ 1399/1988 ΠοινΧρ ΛΗ`, 799), ή όταν αυτός επεκτείνει την κατηγορία σε επιβαρυντική περίπτωση του εγκλήματος για το οποίο έχει ασκηθεί ποινική δίωξη (βλ. ΑΠ 562/1997 ΝοΒ 46, 255, ΣυμβΠλημΡοδ 15/2006 ΠοινΔικ 2006, 738). Εξ αυτού συνάγεται ότι και αντιστρόφως ο ανακριτής έχει την εξουσία να μην απαγγείλει κατηγορία για την επιβαρυντική περίσταση, ακόμα και αν η ποινική δίωξη ασκήθηκε για την επιβαρυντική περίσταση του εγκλήματος, εφόσον, κατά την κρίση του, δεν υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις συνδρομής της επιβαρυντικής περίπτωσης του αδικήματος, χωρίς να επάγεται οποιαδήποτε ακυρότητα μεταγενέστερη παραπομπή του κατηγορουμένου εν τέλει από το αρμόδιο Συμβούλιο για την επιβαρυντική περίσταση του εγκλήματος (Βλ. ΑΠ 387/1990 ΠοινΧρ Μ`, 1104, ΑΠ 1108/1988 ΠοινΧρ Λθ`, 74), ακόμα και όταν ο διαφορετικός χαρακτηρισμός μεταβάλλει την πράξη από πλημμέλημα σε κακούργημα (Βλ. ΑΠ 1602/1987 ΕλλΔνη 29, 1265). Επιπλέον επιχείρημα σχετικά με την ανωτέρω δυνατότητα του ανακριτή προσφέρει και το ότι παγίως γίνεται δεκτό ότι παρέχεται στον ανακριτή η δυνατότητα να περαιώσει τη δικογραφία χωρίς πραγματική κλήτευση του κατηγορουμένου, εφόσον κρίνει ότι δεν προκύπτουν αποχρώσες ενδείξεις σε βάρος του, χωρίς να θεωρείται ότι ο ανακριτής κρίνει κυριαρχικώς κατ’ ουσίαν (Βλ. ΑΠ 8/2002 ΠοινΧρ ΝΒ`, 785, ΑΠ 2/1996 ΝΟΜΟΣ, ΣυμΕφθεσ 811/2002 ΑρχΝ 2006,710, ΣυμΕφθεσ 1086/2000 ΠοινΧρ 2001, 364, ΣυμΠλημΤρικ 14/2004 ΠοινΔικ 2005, 299). Κατ` ακολουθίαν, εφόσον, επιτρέπεται το μείζον, είναι προφανές ότι επιτρέπεται και το έλασσον, δηλαδή μπορεί ο ανακριτής να απαγγείλει κατηγορία για το βασικό έγκλημα, χωρίς, όμως, την επιβαρυντική περίπτωση (γενικά για τις εξουσίες του ανακριτή σε σχέση με τις κατηγορίες που θα απαγγείλει βλ. ΕφΘρακ 70/2001 ΑρχΝ 2004, 434) ((ΣυμβΑΠ 860/2009, ΣυμΠλημΒερ 94/2011).

Λαμπρινή Σταμέλου, δικηγόρος

info@efotopoulou.gr

The post Εξουσίες του ανακριτή ως προς την επέκταση/μεταβολή του αντικειμένου της ποινικής δίωξης appeared first on Δικηγορικό Γραφείο | Ευγενία Φωτοπούλου | Δικηγόροι Αθηνών.

«α) Στην παρ. 1 προστίθεται νέο δεύτερο εδάφιο και η παρ. 1 διαμορφώνεται ως εξής:

«1. Απαγορεύεται η διάθεση γαμετών και γονιμοποιημένων ωαρίων με οποιοδήποτε αντάλλαγμα προς τον δότη. Η απαγόρευση διάθεσης με αντάλλαγμα γεννητικού υλικού δεν αφορά στις νόμιμες διαδικασίες που αναφέρονται στη δωρεά, στην προμήθεια, στον έλεγχο, στην επεξεργασία, στη συντήρηση, στην αποθήκευση, στη διανομή, στην εισαγωγή και την εξαγωγή ανθρώπινων ιστών και κυττάρων, για τις οποίες οι Μονάδες Ι.Υ.Α. ή Τράπεζες Κρυοσυντήρησης έχουν λάβει ειδική άδεια από την Αρχή και την Ευρωπαϊκή Ένωση, προκειμένου να υπάρχει η δυνατότητα λήψης και κρυοσυντήρησης γεννητικού υλικού δότη ή δότριας από Τράπεζα Κρυοσυντήρησης, ανεξάρτητα από την ύπαρξη ληπτών τη δεδομένη χρονική περίοδο.»

β) Στην παρ. 5 επέρχονται οι ακόλουθες τροποποιήσεις: βα) το τέταρτο εδάφιο τροποποιείται, ώστε τα ποσά των δαπανών που είναι απαραίτητες για τη λήψη και κρυοσυντήρηση των γαμετών να καταβάλλονται στους δότες όχι από τους λήπτες αλλά από τους ιατρούς ή τους νόμιμους εκπροσώπους της Μονάδας Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής ή της Τράπεζας Κρυοσυντήρησης, στους οποίους τα εν λόγω ποσά καταβάλλονται στη συνέχεια από τους λήπτες, και ως εκ τούτου η λήψη και κρυοσυντήρηση γαμετών να μην εξαρτάται από την ύπαρξη ληπτών τη δεδομένη χρονική περίοδο, και ββ) το πέμπτο εδάφιο τροποποιείται, ώστε να αναφέρεται και στις Τράπεζες Κρυοσυντήρησης, και η παρ. 5 διαμορφώνεται ως εξής:

 «5. Δεν συνιστά αντάλλαγμα η καταβολή των δαπανών που είναι απαραίτητες για τη λήψη και την κρυοσυντήρηση των γαμετών.

 Στις παραπάνω δαπάνες περιλαμβάνονται:

 α. οι ιατρικές, εργαστηριακές, φαρμακευτικές και νοσηλευτικές δαπάνες πριν, κατά και μετά τη λήψη των γαμετών,

 β. τα έξοδα της μετακίνησης και διαμονής του δότη,

 γ. κάθε θετική ζημία του δότη εξαιτίας αποχής από την εργασία του, καθώς και οι αμοιβές για εξαρτημένη εργασία που ο υποψήφιος δότης στερήθηκε εξαιτίας της απουσίας του για την προετοιμασία και πραγματοποίηση της λήψης των γαμετών, καθώς και αποζημίωση για τη βιολογική καταπόνησή του. Το ύψος των καλυπτόμενων δαπανών και της αποζημιώσεως καθορίζεται με απόφαση της Αρχής. Η καταβολή των παραπάνω δαπανών, στις οποίες περιλαμβάνονται και οι φαρμακευτικές, καθώς και των αποζημιώσεων γίνεται προς τους δότες από τους ιατρούς ή τους νόμιμους εκπροσώπους της Μονάδας Ι.Υ.Α ή της Τράπεζας Κρυοσυντήρησης, στους οποίους τα εν λόγω ποσά καταβάλλονται στη συνέχεια από τους λήπτες, επί τη βάσει αντίστοιχων αποδείξεων (παραστατικών), που εκδίδονται από τους ιατρούς ή νόμιμους εκπροσώπους, χωρίς οποιαδήποτε δική τους φορολογική υποχρέωση. Οι ως άνω αποδείξεις (παραστατικά) παραμένουν υποχρεωτικά στο αρχείο των ιατρών ή των Μονάδων Ι.Υ.Α. ή Τραπεζών Κρυοσυντήρησης και γνωστοποιούνται μόνο στις αρμόδιες φορολογικές και ελεγκτικές αρχές και στους ανακριτικούς υπαλλήλους, εφόσον ενεργείται ένορκη διοικητική εξέταση ή προκαταρκτική εξέταση ή αστυνομική προανάκριση ή προανάκριση ή κύρια ανάκριση».

Σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση του ανωτέρω νόμου η λήψη και η  κρυοσυντήρηση του γεννητικού υλικού χωρίς την άμεση παρουσία ληπτών είναι σκόπιμη για τη δημιουργία Τράπεζας γενετικού υλικού και την αποφυγή παράνομης διακίνησης αλλά και εισαγωγής γεννητικού υλικού από τράπεζες κρυοσυντήρησης του εξωτερικού, που πρέπει να αποφεύγεται. (β) Το σύστημα εφαρμογής της ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής χρειάζεται εξορθολογισμό, ώστε να είναι ικανό να ανταποκριθεί στην πολλαπλότητα και πολυπλοκότητα των περιστάσεων της τεχνητής γονιμοποίησης, ιδίως σε περιπτώσεις κατά τις οποίες η δότρια βρεθεί θετική σε κάποιο γονιδιακό νόσημα και πρέπει να αποσυρθεί από τη δωρεά, ή σε περιπτώσεις κατά τις οποίες η δότρια δεν έχει ανταποκριθεί στην φαρμακευτική αγωγή, οπότε και πάλι διακόπτεται ο κύκλος της θεραπείας και, επομένως, της απόδοσης ωαρίων στην λήπτρια. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, οι Μονάδες Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής θα καλύπτουν οι ίδιες τη δαπάνη, ώστε η λήπτρια, η οποία στερείται της δυνατότητας λήψης γεννητικού υλικού και απόκτησης τέκνου, να μην επιβαρύνεται με το οικονομικό, πέρα από το ψυχολογικό, κόστος της διακοπής της διαδικασίας της ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Για την αντιμετώπιση των ανωτέρω προβλημάτων, η δυνατότητα λήψης και κρυοσυντήρησης γεννητικού υλικού από τις Μονάδες Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής, ανεξάρτητα από την ύπαρξη υποψήφιας λήπτριας, προβάλλει ως η βέλτιστη λύση, η εφαρμογή της οποίας προϋποθέτει την τροποποίηση, μεταξύ άλλων, και της διαδικασίας καταβολής των δαπανών που είναι απαραίτητες για τη λήψη και την κρυοσυντήρηση του γεννητικού υλικού, συμπεριλαμβανομένων όσων σχετίζονται με το πρόσωπο της δότριας. Η δότρια αποζημιώνεται πλήρως και νομίμως από τους ιατρούς ή τους νόμιμους εκπροσώπους της Μονάδας Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής και το γεννητικό υλικό, καθώς και το αντίστοιχο κόστος, επιμερίζεται αναλόγως στους λήπτες, ενώ αν κατά τη διαδικασία της ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής δεν εξαντληθεί το γεννητικό υλικό, θα μπορεί να κρυοσυντηρείται, να διατίθεται και να χρησιμοποιείται σε μεταγενέστερο χρόνο.

Λαμπρινή Σταμέλου, δικηγόρος

info@efotopoulou.gr

The post Πρόβλεψη καταβολής αποζημίωσης και των σχετικών δαπανών στους δότες γαμετών, από τους ιατρούς ή τους νόμιμους εκπροσώπους της Μονάδας ΙΥΑ ή της Τράπεζας Κρυοσυντήρησης appeared first on Δικηγορικό Γραφείο | Ευγενία Φωτοπούλου | Δικηγόροι Αθηνών.

Λαμπρινή Σταμέλου, δικηγόρος

info@efotopoulou.gr

The post Προσφυγή κατά κλητηρίου θεσπίσματος (322 ΚΠΔ) appeared first on Δικηγορικό Γραφείο | Ευγενία Φωτοπούλου | Δικηγόροι Αθηνών.

Αν η Διοίκηση κρίνει ότι επιτρέπεται να χορηγήσει το αιτούμενο έγγραφο, πρέπει προηγουμένως να ενημερώσει τα υποκείμενα των δεδομένων (δηλαδή τα πρόσωπα, τα στοιχεία των οποίων αναφέρονται στο έγγραφο) κατά τα προβλεπόμενα στα άρθρα 13 και 14 του ΓΚΠΔ, εκτός αν ισχύουν οι εξαιρέσεις των άρθρων 13 παρ. 4 και 14 παρ. 5 του ΓΚΠΔ, καθώς και η εξαίρεση του άρθρου 33 παρ. 4 του ν. 4624/2019.

Σε κάθε περίπτωση, επισημαίνεται ότι στην ελληνική έννομη τάξη μόνο τα δικαστήρια μπορούν να διατάξουν τη χορήγηση δημοσίων εγγράφων σε τρίτο πρόσωπο. Η αρχή προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα μπορεί να επιβάλει τη χορήγηση, μόνον όταν το δημόσιο έγγραφο περιέχει μόνο δεδομένα του ίδιου του αιτούντος.

Λαμπρινή Σταμέλου, δικηγόρος

Email: info@efotopoulou.gr

The post Η φύση και η δεσμευτικότητα της εισαγγελικής παραγγελίας προς τη Διοίκηση για διερεύνηση αιτήματος χορήγησης δημοσίου εγγράφου appeared first on Δικηγορικό Γραφείο | Ευγενία Φωτοπούλου | Δικηγόροι Αθηνών.

Με το σύνολο των ανωτέρω διατάξεων, κατοχυρώνεται το δικαίωμα του κατηγορουμένου που καλείται σε απολογία, να λαμβάνει πλήρη γνώση όχι μόνον των άλλων εγγράφων της ανάκρισης, αλλά και του κατηγορητηρίου. Μάλιστα, στην Έκθεση της Διευθύνσεως Επιστημονικών Μελετών της Βουλής, η οποία συνόδευσε το Σχέδιο του Ν. 2408/1996, με την παρ. 2 του οποίου αντικαταστάθηκε η παρ. 1 του άρθ. 101 ΚΠΔ (νυν άρθρο 100 ΚΠΔ), κρίθηκε επιδοκιμαστέα η εν λόγω διάταξη, με την οποία διευκρινίστηκε ότι ο Ανακριτής ανακοινώνει στον κατηγορούμενο, εκτός των εγγράφων της ανάκρισης και το κατηγορητήριο, καθώς με τον τρόπο αυτόν τέθηκε ένα τέλος στη διαδεδομένη έως τότε πρακτική, ιδίως επί προανακρίσεως, ο κατηγορούμενος να καλείται να απολογηθεί χωρίς να έχει υπ’ όψιν του διατυπωμένο κατηγορητήριο, πράγμα αντίθετο τόσο στις διατάξεις της ποινικής δικονομίας όσο και στην Ε.Σ.Δ.Α..

Πράγματι, σύμφωνα με την προπαρατεθείσα διάταξη του άρθ. 273 παρ. 2 εδάφ. α΄ ΚΠΔ, κατά την οποία «[…] εκείνος που ενεργεί την εξέταση (ενν. του κατηγορουμένου) του εκθέτει με πληρότητα και σαφήνεια την πράξη για την οποία κατηγορείται […]», καθίσταται σαφές ότι η πρώτη εξεταστική ενέργεια του ανακρίνοντος – μετά την εξακρίβωση των στοιχείων της ταυτότητας του κατηγορουμένου και της επεξήγησης σε αυτόν των δικαιωμάτων του – είναι η σαφής, ήρεμη και πλήρης έκθεση της πράξεως για την οποία κατηγορείται[1]. Η ανακοίνωση της πράξης αναφέρεται στην υπό ποινική δικονομική έννοια αξιόποινη πράξη, δηλαδή το εισαγόμενο στο δικαστήριο ιστορικό συμβάν που αποτελεί, κατά τις κοινωνικές αντιλήψεις, μία ενότητα. Είναι, δε, προφανές ότι ως«πράξη» νοούνται πρωτίστως τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν την κατηγορία και όχι μόνον ο απλός νομικός χαρακτηρισμός της. Και τούτο, διότι αν δεν τεθούν υπ’ όψιν του κατηγορουμένου τα πραγματικά εκείνα περιστατικά που στοιχειοθετούν, κατά τη γνώμη του ανακρίνοντος, την αξιόποινη πράξη, ο κατηγορούμενος δεν θα είναι σε θέση να γνωρίζει ποια από τα άπειρα γεγονότα που θα μπορούσαν να υπαχθούν στην υπό κρίσιν διάταξη είναι εκείνα που εν συνεχεία θα αποτελέσουν τελικά το περιεχόμενο της ελάσσονος προτάσεως του δικανικού συλλογισμού, με περαιτέρω επακόλουθο να μην μπορεί να προστατευθεί από αιφνιδιασμούς (καθώς και από ενδεχόμενη διαμόρφωση των πραγματικών περιστατικών εκ των υστέρων), να μη γνωρίζει ποια γεγονότα θα πρέπει να αντικρούσει ως προς το νόμω και ουσία βάσιμο, και τελικώς να μη μπορεί πρακτικά να απολογηθεί, φαλκιδευμένου ούτως του δικαιώματός του να προετοιμάσει αποτελεσματικά την υπεράσπιση του. Ως άλλωστε ορθώς επισημαίνεται, το άρθρο 273 ΚΠΔ υποχρεώνει αφενός, μεν, τον ανακρίνοντα να εκθέτει στον κατηγορούμενο σαφώς και πλήρως την πράξη στην οποία αφορά η κατηγορία, αφετέρου, δε, παρέχει στον κατηγορούμενο το δικαίωμα να ενημερώνεται σαφώς για την πράξη αυτή[2], δικαίωμα που αποτελεί ειδικότερη έκφανση του θεμελιώδους δικαιώματος ακροάσεως κι ως εκ τούτου η παραβίασή του θεμελιώνει απόλυτη ακυρότητα.

Η υποχρέωση αναλυτικής και εξειδικευμένης διατύπωσης των πραγματικών περιστατικών που συγκροτούν την αξιόποινη πράξη, στην οποία αφορά η κατηγορία, βαρύνει κατά μείζονα λόγο τον ανακρίνοντα, ενόψει του ότι κατ’ άρθ. 246 παρ. 1 ΚΠΔ, ήδη ο εισαγγελέας στη γραπτή παραγγελία του προς δίωξη, οφείλει να «καθορίζει και εξειδικεύει την αξιόποινη πράξη», ώστε η υποχρέωση αυτή βαρύνει εξίσου τόσο τον Εισαγγελέα, όσο και τους προανακριτικούς υπαλλήλους και τον ανακριτή, μολονότι στην πράξη τηρείται μόνον από τον τελευταίο, όταν δηλαδή διενεργείται τακτική ανάκριση. Η υποχρέωση του ανακρίνοντος να γνωστοποιήσει επακριβώς και με τη δέουσα σαφήνεια στον κατηγορούμενο την πράξη για την οποία κατηγορείται, διατυπώνεται ρητά και στο άρθ. 6 παρ. 3 εδ. α΄ της Ε.Σ.Δ.Α., που κυρώθηκε και στη χώρα μας (ν.δ. 53/1974), κατά το οποίο: «[…] πας κατηγορούμενος έχει δικαίωμα: α) όπως πληροφορηθή, εν τη βραχυτέρα προθεσμία εις γλώσσαν την οποίαν εννοεί και εν λεπτομερεία την φύσιν και τον λόγον της εναντίον του κατηγορίας […]». Η διατύπωση της μόλις ρηθείσας διάταξης, που κατ’ άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος έχει υπερνομοθετική τυπική ισχύ, είναι χαρακτηριστική, διότι δεν αρκείται μόνο να απαιτήσει τη γνωστοποίηση της κατηγορίας προς τον κατηγορούμενο, αλλά υπογραμμίζει ότι αυτή πρέπει να γίνει «εν λεπτομερεία».

Υπό άλλη διατύπωση, δηλαδή, η ανάγκη διασφάλισης των υπερασπιστικών δικαιωμάτων του κατηγορουμένου επιβάλλει όπως η γνωστοποίηση της κατηγορίας σε αυτόν γίνει κατά τέτοιον τρόπο, ήτοι επιβάλλεται να είναι τόσο επαρκής, ώστε αυτός να μπορεί να υπερασπίσει αποτελεσματικά τον εαυτό του. Σε διαφορετική περίπτωση, παραβιάζονται τα δικαιώματα του κατηγορουμένου σχετικά με την υπεράσπισή του και ιδρύεται λόγος απόλυτης ακυρότητας (άρθρο 171 παρ. 1 εδάφ. δ΄ ΚΠΔ). Απαραίτητη προϋπόθεση, δε, της πιο πάνω δυνατότητας του κατηγορουμένου είναι η γνώση με τρόπο λεπτομερειακό και ορισμένο των πραγματικών περιστατικών που συγκροτούν την κατηγορία και όχι μόνο του νομικού χαρακτηρισμού τους, αφού τα γεγονότα είναι απαραίτητο εννοιολογικό στοιχείο τόσο της κατηγορίας όσο και της νομικής υπαγωγής και καταδίκης.

Το εν λόγω δικαίωμα του κατηγορουμένου κατοχυρώνεται ως προαναφέρθηκε και στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αφού η γνωστοποίηση της κατηγορίας προς τον κατηγορούμενο αποσκοπεί στο να του επιτρέψει να προετοιμάσει την υπεράσπιση του. Η ενάσκηση επομένως, του δικαιώματος γνώσης της κατηγορίας αποτελεί νομική και λογική προϋπόθεση, για να καταστεί δυνατή και η ενάσκηση του θεμελιώδους δικαιώματος του εδ. β΄ της παρ. 3 του άρθρου 6 Ε.Σ.Δ.Α., σύμφωνα με το οποίο ο κατηγορούμενος δικαιούται να έχει επαρκή χρόνο αλλά και ευχέρεια για την προετοιμασία της υπεράσπισής του. Κατά συνέπεια, η παράλειψη του ανακρίνοντος να προβεί σε εξειδίκευση των πραγματικών περιστατικών, που συγκροτούν την αξιόποινη πράξη, παραβιάζει τα δικαιώματα του κατηγορουμένου που κατοχυρώνονται με το άρθρο 6 παρ. 3 εδ. α΄ και β΄ Ε.Σ.Δ.Α., καθώς και το δικαίωμα ακροάσεως, με αποτέλεσμα να ιδρύεται απόλυτη ακυρότητα[3].

Στο σημείο αυτό, προσήκει να επισημανθεί ότι από το άρθ. 241 ΚΠΔ, με το οποίο καθιερώνεται η αρχή του εγγράφου στην ανάκριση («Η ανάκριση γίνεται πάντοτε εγγράφως […] Για κάθε ανακριτική πράξη συντάσσεται έκθεση […]»), συνάγεται ότι οτιδήποτε διαμείβεται στα πλαίσια της ανάκρισης και επομένως και η προφορικώς διατυπωθείσα κατηγορία πρέπει να καταχωρείται στη σχετική έκθεση, ενώ περαιτέρω και από την επισκόπηση της διατύπωσης του άρθ. 100 ΚΠΔ («[…] Επιτρέπεται επίσης στον κατηγορούμενο να μελετήσει ο ίδιος ή ο συνήγορός του το κατηγορητήριο και τα έγγραφα της ανάκρισης. Με γραπτή αίτηση του κατηγορουμένου […] χορηγούνται σε αυτόν αντίγραφα του κατηγορητηρίου και των εγγράφων της ανάκρισης») αλλά και από την αναζήτηση της αληθούς έννοιας του άρθρου αυτού περί κατηγορητηρίου, αναγνωρίζεται ότι και το κατηγορητήριο είναι έγγραφο και τούτο διότι τόσο η μελέτη όσο και η λήψη αντιγράφου προφορικού κατηγορητηρίου, τα οποία αμφότερα προβλέπει το άρθρο 100 παρ. 1 ΚΠΔ, δεν νοείται[4]. Άλλωστε, αν η ανακοίνωση της κατηγορίας δεν γινόταν εγγράφως, δεν θα ήταν εκ των πραγμάτων εφικτός ο έλεγχος κατοχύρωσης των δικαιωμάτων του κατηγορουμένου, ήτοι η γνώση της κατηγορίας και συνακόλουθα η μη παρακώλυσή του στην προετοιμασία της υπεράσπισής του που με αυξημένη νομική ισχύ κατοχυρώνεται από την Ε.Σ.Δ.Α.. Εκ των ανωτέρω, συνέπεται αναμφίλεκτα ότι το κατηγορητήριο δέον όπως είναι γραπτό, πρέπει, δηλαδή, να διατυπωθεί σε έγγραφο.[5]

Εξ όσων αναλύθηκαν ανωτέρω, προκύπτει προδήλως ότι η ανακοίνωση της κατηγορίας, ως αυτή περιλαμβάνεται στο κατηγορητήριο, πρέπει να είναι λεπτομερής, δηλαδή να περιλαμβάνει όχι μόνο την ουσιαστική ποινική διάταξη, που αναφέρει στην ασκηθείσα ποινική δίωξη του ο Εισαγγελικός Λειτουργός, αλλά και ακριβή περιγραφή του ιστορικού (πραγματικού) συμβάντος, που συγκροτεί την αξιόποινη πράξη με λεπτομερή και σαφή αναφορά των πραγματικών περιστατικών, έτσι ώστε ο κατηγορούμενος να είναι σε θέση να απολογηθεί ως έδει, ήτοι με σαφήνεια και πληρότητα[6].

Ευγενία Α. Φωτοπούλου, Δικηγόρος

e-mail: info@efotopoulou.gr

[1] βλ. Ζησιάδη, Β΄ γ΄ εκδ. 1977, σελ. 232, Καρρά, Μαθήματα Ποινικού Δικονομικού Δικαίου, Δεύτερο Τεύχος, 3η εκδ. 1990, σελ. 217

[2] βλ. Καρρά, Μαθήματα Ποινικού Δικονομικού Δικαίου, τ. Β΄ 3Π εκδ. σελ. 114 επ.

[3] βλ. ΠλημΑθ 2846/2014 – ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ

[4] βλ. Αθανάσιο Κονταξή, Υπάρχει υποχρέωση γραπτού κατηγορητηρίου ΠοινΧρ ΝΔ/2004.476 επ.

[5] σχετ. και η Εγκύκλιος του ΕισΑΠ 2718/1999 – ΠοινΛογ 2001, σελ. 657 (κατόπιν των τροποποιήσεων που επήλθαν στην Ποινική Δικονομία με το Ν. 2408/1996), με την οποία συστήθηκε σε όλους τους προανακριτικούς υπαλλήλους να αναγράφουν στην έκθεση εξέτασης του κατηγορούμενου με σαφήνεια ολόκληρο το περιεχόμενο της κατηγορίας επί της οποίας καλείται ο κατηγορούμενος να απολογηθεί

[6] βλ. Α. Καρρά, Η υποχρέωση έγγραφης και λεπτομερούς ανακοίνωσης της κατηγορίας στον κατηγορούμενο, ΠοινΧρ Ν/2000, σελ. 673 επ.

The post Κατηγορητήριο: Απαιτείται ακριβής περιγραφή του ιστορικού (πραγματικού) συμβάντος, που συγκροτεί την αξιόποινη πράξη, με λεπτομερή και σαφή αναφορά των πραγματικών περιστατικών, έτσι ώστε ο κατηγορούμενος να είναι σε θέση να προετοιμάσει αποτελεσματικά την υπεράσπισή του appeared first on Δικηγορικό Γραφείο | Ευγενία Φωτοπούλου | Δικηγόροι Αθηνών.

Περαιτέρω, με το άρθρο 18 παρ. 1 του Ν. 2190/1920 “Περί ανωνύμων εταιριών”, όπως αυτός κωδικοποιήθηκε με το Β.Δ. 174/1963, ορίζεται ότι “η ανώνυμη εταιρία εκπροσωπείται επί δικαστηρίω και εξωδίκως υπό του διοικητικού αυτής συμβουλίου, ενεργούντος συλλογικώς”, κατά δε την παρ. 2 του ίδιου άρθρου “το καταστατικόν δύναται να ορίσει, ότι εν ή πλείονα μέλη του Συμβουλίου ή άλλα πρόσωπα δικαιούνται να εκπροσωπούν την εταιρίαν, εν γένει ή εις ορισμένου μόνον είδους πράξεις”. Το άρθρο 22 του ίδιου Νόμου ορίζει στην παρ. 1 ότι “Το Διοικητικόν Συμβούλιον είναι αρμόδιον ν` αποφασίζη πάσαν πράξιν αφορώσαν εις την διοίκησιν της εταιρείας, εις την διαχείρισιν της περιουσίας αυτής και εις την εν γένει επιδίωξιν του σκοπού της εταιρείας”, στη δε παρ. 3, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 10 παρ. 4 του ν. 2339/95, “το καταστατικό μπορεί να ορίζει θέματα, για τα οποία η εξουσία του διοικητικού συμβουλίου μπορεί να ασκείται ολικά ή μερικά από ένα ή περισσότερα μέλη του, διευθυντές της εταιρείας ή τρίτους”.

Οι διατάξεις αυτές του ν. 2190, αντίστοιχες με εκείνες των άρθρων 65, 67 και 68 του ΑΚ, ρυθμίζουν την οργανική εκπροσώπηση του νομικού προσώπου της ανώνυμης εταιρίας, δηλαδή, καθορίζουν το όργανο που εκφράζει τη βούληση του νομικού αυτού προσώπου στις έννομες σχέσεις με άλλα πρόσωπα, το εκπροσωπεί στα δικαστήρια, και αποφασίζει για τη διοίκηση της εταιρίας και τη διαχείριση της περιουσίας της για την πραγμάτωση του εταιρικού σκοπού.

Ως τέτοιο όργανο ορίζεται [18 παρ. 1] το διοικητικό συμβούλιο της εταιρίας, το οποίο [22 παρ. 1] είναι αρμόδιο να αποφασίζει για κάθε υπόθεση που αφορά στη διοίκηση της εταιρίας ή στη διαχείριση της περιουσίας της.

Οι προαναφερόμενες διατάξεις των άρθρων 18 παρ. 2 και 22 παρ. 3 του άνω ν. 2190, που αλληλοσυμπληρώνονται, ρυθμίζουν το ζήτημα της υποκατάστασης του διοικητικού συμβουλίου της ΑΕ, κατά τρόπο ώστε αυτή να είναι νόμιμη, μόνο εφόσον διενεργείται με βάση μία από αυτές τις διατάξεις.

Το άρθρο 18 παρ. 2 αναφέρεται αποκλειστικά στην εξουσία εκπροσώπησης της Α.Ε.Επιτρέπει στο καταστατικό της εταιρείας να ορίσει ότι ένα ή περισσότερα μέλη του ή άλλα πρόσωπα, που κατονομάζονται, δικαιούνται να εκπροσωπούν [δικαστικώς ή εξωδίκως] την εταιρεία γενικά ή σε ορισμένες μόνο πράξεις.Η διάταξη του άρθρου 22 παρ. 3 περιλαμβάνει στο πεδίο εφαρμογής της τόσο τις πράξεις διαχείρισης όσο και την εκπροσώπηση της εταιρείας. Αντίθετα όμως προς το άρθρο 18 παρ. 2 το οποίο συνιστά ειδική πρόβλεψη με την οποία το καταστατικό προβαίνει σε συγκεκριμένο καθορισμό προσώπων που κατονομάζονται, στην περίπτωση του άρθρου 22 παρ. 3 το καταστατικό προβλέπει ορισμένα θέματα για τα οποία είναι δυνατό να αποφασιστεί από το Δ.Σ. μεταβίβαση της εξουσίας του.Η μεταβίβαση αυτή κατά το άνω άρθρο 22 παρ. 3, μπορεί να διενεργηθεί προς οποιοδήποτε πρόσωπο, και όχι μόνο προς μέλη του Δ.Σ. ή διευθυντές της εταιρείας, Προϋποθέτει όμως σχετική πρόβλεψη στο καταστατικό της εταιρείας [Ολ. ΑΠ 1096/76]. Υποκατάσταση του διοικητικού συμβουλίου με εξωεταιρική συμφωνία δεν είναι νόμιμη.

Επομένως, όταν δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις των άρθρων 18 παρ. 2 ή 22 παρ. 3, το τρίτο πρόσωπο προς το οποίο το όργανο της εταιρείας, δηλαδή το Διοικητικό Συμβούλιο, ανέθεσε εκπροσωπευτική δραστηριότητα, δεν είναι υποκατάστατος του διοικητικού συμβουλίου αλλά ενεργεί στα πλαίσια της από τα άρθρα 211 και 713 του ΑΚ προβλεπόμενης αντίστοιχα πληρεξουσιότητας ή εντολής.

Ο υποκατάστατος του διοικητικού συμβουλίου, επειδή ενεργεί ως όργανο της εταιρείας δεν έχει ανάγκη ειδικής πληρεξουσιότητας ή εξουσιοδότησης και βεβαίωσης του γνήσιου της υπογραφής των μελών του Δ.Σ., όταν το απαιτεί νομοθετική διάταξη, όπως όταν πρόκειται για την υποβολή έγκλησης ή για τη δήλωση παράστασης πολιτικής αγωγής.Αντίθετα, ο απλός εντολοδόχος του διοικητικού συμβουλίου, ο οποίος δεν ενεργεί ως όργανο της εταιρίας, αλλ` ως απλός αντιπρόσωπός της, έχει ανάγκη τόσον ειδικής πληρεξουσιότητας ή εξουσιοδότησης, όσο και βεβαίωση του γνήσιου της υπογραφής των εντολέων του-μελών του διοικητικού συμβουλίου, όταν τούτο απαιτείται από νομοθετική διάταξη για την επιχείρηση ορισμένης πράξεως.

Στην περίπτωση που το διοικητικό συμβούλιο Ανώνυμης Εταιρείας, για την υλοποίηση σχετικής απόφασής του, αναθέσει σε τρίτο, ως προς τον οποίο δενσυντρέχουν οι προϋποθέσεις των άνω άρθρων 18 παρ. 2 ή 22 παρ. 3 του ν. 2190/20, να υποβάλει μήνυση ή έγκληση κατά του δράστη αξιόποινης πράξης που τελέστηκε σε βάρος της εταιρείας ή δήλωση παράστασης πολιτικής αγωγής ή να ασκήσει κάποιο ένδικο μέσο [άρθρα 82, 480 παρ. 2, 482 παρ. α κεφ. Β, 486 παρ. 1 περ. β, 505 παρ. 1 περ. γ, ΚΠΔ], απαιτείται, ενόψει του ότι ο ανωτέρω τρίτος είναι απλός πληρεξούσιος – εντολοδόχος της τελευταίας, το πρακτικό του διοικητικού συμβουλίου, που περιέχει τη σχετική απόφασή του και το οποίο προσαρτάται στην εγχειριζόμενη έγκληση, να φέρει και βεβαίωση της γνησιότητας της υπογραφής του “εντολέα” και παρέχοντος την πληρεξουσιότητα, δηλαδή των μελών του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας, σύμφωνα με τα οριζόμενα στις πιο πάνω διατάξεις των άρθρων 46 και 42 παρ. 1 εδ. γ’ ΚΠΔ. Οι απαιτήσεις όμως του άρθρου 42 παρ. ΚΠΔ για τη βεβαίωση της γνησιότητας της υπογραφής του εντολέα αναφέρονται στην περίπτωση που το πληρεξούσιο δεν παρέχεται με συμβολαιογραφικό έγγραφο, [ΑΠ. 1470/2004 Π.ΛΟΓ 04/1784, Ν.Χαντζηνικολάου Π.ΔΙΚ.02/762].

Κωνσταντίνα Β. Πουρνάρα

Δικηγόρος

info@efotopoulou.gr

The post Δικαστική εκπροσώπηση Α.Ε. Ανάθεση από το Δ.Σ. ανώνυμης εταιρείας σε τρίτο πρόσωπο να ασκήσει μήνυση ή να δηλώσει παράσταση πολιτικής αγωγής. (ΑΠ 48/2007, δημ. ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ=ΠοινΧρ 2007, 594= ΠοινΔ 2007, 835) appeared first on Δικηγορικό Γραφείο | Ευγενία Φωτοπούλου | Δικηγόροι Αθηνών.

​«…Επί του ερωτήματος, το οποίο μας απευθύνατε με το υπ’ αριθμ. πρωτ. 1507/18/697969/5-4-2018 έγγραφό σας, σχετικά με τη διαδικασία που πρέπει να τηρηθεί για τη λήψη γενετικού υλικού και ανάλυσης του δεοξυριβονουκλεϊκού οξέος (Deoxyribonucleic Acid-DNA) για τη διαπίστωση της ταυτότητας του δράστη σε περίπτωση εγκλημάτων που καταλαμβάνονται επ’ αυτοφώρω, μετά την έκδοση της υπ’ αριθμ. 1/2017 αποφάσεως του Αρείου Πάγου (Πλήρης Ποινική Ολομέλεια-σε Συμβούλιο), η γνώμη μας είναι η εξής: Το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου, με την τελευταία, ως άνω, απόφασή του, αφού, κατ’ αρχάς, έκρινε ότι, όπως συνάγεται από τη γραμματική διατύπωση της παραγράφου 1 του άρθρου 200Α ΚΠΔ (Ανάλυση DNA), η εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 204 έως 208, με τις εξαιρέσεις του άρθρου 204 παρ. 2 και 187 του ίδιου Κώδικα, αναφορικά με τη διαδικασία και τις προϋποθέσεις διορισμού τεχνικών συμβούλων στην πραγματογνωμοσύνη, η οποία, κατά τα άνω, διατάσσεται, καταλαμβάνει τόσο τη λήψη όσο και την ανάλυση του γενετικού υλικού, δεδομένου ότι δεν γίνεται σχετική διάκριση, στη συνέχεια αποφάνθηκε ότι, ορθά το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών, με το υπ’ αριθμ. 2595/2015 βούλευμά του, προέβη στην ακύρωση της ανακριτικής πράξης της λήψης γενετικού υλικού από κατηγορούμενο, η οποία είχε διαταχθεί στο πλαίσιο διενεργούμενης κύριας ανάκρισης, καθώς και των μεταγενέστερων της λήψης πράξεων-αναλύσεων, οι οποίες στηρίχθηκαν σ’ αυτή, διότι η λήψη και ανάλυση του γενετικού υλικού έλαβαν χώρα πριν παρέλθει η 48ωρη προθεσμία για το διορισμό τεχνικών συμβούλων, η οποία είχε ταχθεί από τον Ανακριτή. Κατά το άρθρο 200Α ΚΠΔ, που προστέθηκε με το άρθρο 5 του ν. 2928/2001 (ΦΕΚ Α’ 141/27.6.2001) και στη συνέχεια τροποποιήθηκε και αντικαταστάθηκε με τα άρθρα 42 παρ. 3 του ν. 3251/2004, 12 παρ. 3α, β και γ του ν. 3783/2009, 19 παρ. 1, 2 και 3 του ν. 4322/2015 και 7 παρ. 1 του ν. 4274/2015, «1. Όταν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι ένα πρόσωπο έχει τελέσει κακούργημα ή πλημμέλημα, που τιμωρείται με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον ενός (1) έτους, οι διωκτικές αρχές λαμβάνουν υποχρεωτικά γενετικό υλικό για ανάλυση του δεοξυριβονουκλεϊκού οξέος (Deoxyribonucleic Acid-DNA) προκειμένου να διαπιστωθεί η ταυτότητα του δράστη του εγκλήματος αυτού. Τη λήψη γενετικού υλικού από τον ίδιο τον κατηγορούμενο διατάσσει ο αρμόδιος εισαγγελέας ή ανακριτής και πρέπει να διεξάγεται με απόλυτο σεβασμό στην αξιοπρέπειά του. Σε περίπτωση λήψης γενετικού υλικού από απόκρυφα μέρη του σώματος είναι υποχρεωτική η παρουσία εισαγγελικού λειτουργού. Η ανάλυση περιορίζεται αποκλειστικά στα δεδομένα που είναι απολύτως αναγκαία για τη διαπίστωση αυτή και διεξάγεται σε κρατικό ή πανεπιστημιακό εργαστήριο. Την ανάλυση του DNA του δικαιούται να ζητήσει και ο ίδιος ο κατηγορούμενος για την υπεράσπισή του. Σε κάθε περίπτωση εφαρμόζονται αναλόγως οι διατάξεις των άρθρων 204 έως 208. 2. Αν η κατά την προηγούμενη παράγραφο ανάλυση αποβεί θετική, το πόρισμά της κοινοποιείται στο πρόσωπο από το οποίο προέρχεται το γενετικό υλικό. Αυτό έχει δικαίωμα να ζητήσει επανάληψη της ανάλυσης, με ανάλογη εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 204 έως 208. Το δικαίωμα επανάληψης της ανάλυσης έχει και ο ανακριτής και ο εισαγγελέας σε κάθε περίπτωση…». Όπως δε διαλαμβάνεται στην Εισηγητική Έκθεση του ν. 2928/2001, με την προσθήκη του νέου, ως άνω, άρθρου στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, εισάγεται η εξέταση του DNA, ως ένα είδος πραγματογνωμοσύνης, η οποία είναι υποχρεωτική και δεν απαιτείται η συναίνεση του προσώπου στο οποίο αφορά η εξέταση του γενετικού υλικού. Με τις διατάξεις του εν λόγω άρθρου, με το οποίο καθιερώθηκε νομοθετικά η δυνατότητα αξιοποίησης της γενετικής ταυτότητας προσώπου, με τη συλλογή δειγμάτων και την ανάλυση του γενετικού υλικού [DNA], για τη διακρίβωση σοβαρών εγκλημάτων (κακουργημάτων και πλημμελημάτων που τιμωρούνται με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον ενός έτους) και την ανακάλυψη των δραστών, προβλέπονται οι προϋποθέσεις, αλλά και οι περιορισμοί, υπό τους οποίους διατάσσεται η συγκεκριμένη εξέταση, όπως είναι η σοβαρότητα των αξιόποινων πράξεων που δικαιολογούν την εν λόγω ανακριτική πράξη, ο απόλυτος σεβασμός στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ο περιορισμός της ανάλυσης, η οποία διενεργείται σε κρατικό ή πανεπιστημιακό εργαστήριο, στα απολύτως απαραίτητα δεδομένα για τον ανωτέρω σκοπό, το δικαίωμα του κατηγορουμένου να ζητήσει την ανάλυση του δικού του DNA, αλλά και την επανεξέταση της ανάλυσης, σε περίπτωση που αυτή αποβεί θετική, ενώ σε κάθε περίπτωση εφαρμόζονται αναλόγως οι διατάξεις των άρθρων 204 έως 208 ΚΠΔ. Η μνεία περί ανάλογης και όχι ευθείας εφαρμογής των τελευταίων αυτών διατάξεων συναρτάται με τις, κατά περίπτωση, ιδιαιτερότητες της διαδικασίας, στις οποίες αναγκαία προσαρμόζεται η εφαρμογή τους. Τέτοια διαδικασία, χαρακτηριστικό της οποίας είναι η περάτωση της προανάκρισης μέσα σε αυστηρά καθορισμένο και ιδιαίτερα σύντομο χρονικό όριο, είναι αυτή που αφορά στα αυτόφωρα εγκλήματα (άρ. 242 ΚΠΔ), για τα οποία προβλέπεται ότι ο δράστης που έχει συλληφθεί πρέπει να προσαχθεί στον αρμόδιο εισαγγελέα, το αργότερο εντός είκοσι τεσσάρων (24) ωρών από τη σύλληψή του, σύμφωνα με τους ορισμούς των διατάξεων των άρθρων 6 παρ. 2 και 3 του Συντάγματος, 243 παρ. 2, 275 παρ. 1, 279 παρ. 1 και 417 επ. ΚΠΔ. Εξάλλου, κατά τις προβλέψεις του άρθρου 204 παρ. 1 και 2 ΚΠΔ, όταν διενεργείται ανάκριση για κακούργημα, εκείνος που ενεργεί την ανάκριση και διορίζει πραγματογνώμονες, γνωστοποιεί συγχρόνως το διορισμό στον κατηγορούμενο, στον πολιτικώς ενάγοντα και στον αστικώς υπεύθυνο, σύμφωνα με το άρθρο 192, αυτοί δε, μέσα σε προθεσμία που ορίζεται από τον ενεργούντα την ανάκριση, μπορούν να διορίσουν με δικές τους δαπάνες τεχνικό σύμβουλο, ο οποίος επιλέγεται μεταξύ όσων έχουν την ικανότητα να διοριστούν πραγματογνώμονες στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η γνωστοποίηση δεν είναι υποχρεωτική, στην περίπτωση της προκαταρκτικής πραγματογνωμοσύνης που προβλέπει το άρθρο 187 του ίδιου Κώδικα, καθώς και όταν επιβάλλεται η άμεση ενέργεια της πραγματογνωμοσύνης, περίπτωση στην οποία εμπίπτει η προβλεπόμενη για τα αυτόφωρα εγκλήματα διαδικασία. Περαιτέρω, η λήψη γενετικού υλικού και η ανάλυση του δεοξυριβονουκλεϊκού οξέος (Deoxyribonucleic Acid-DNA), κατά το αρχικό διαδικαστικό στάδιο και ιδίως αυτό της αστυνομικής προανάκρισης, προκειμένου να διαπιστωθεί η ταυτότητα του δράστη κακουργήματος ή πλημμελήματος, το οποίο τιμωρείται με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον ενός (1) έτους, λειτουργεί αμφίπλευρα, δηλαδή, όχι μόνο για την επιβεβαίωση της κατάφασης και την ενοχοποίηση του προσώπου που φέρεται να έχει τελέσει κάποια αξιόποινη πράξη, η οποία υπάγεται στις ανωτέρω κατηγορίες εγκλημάτων, αλλά και για τη διασκέδαση των υποκείμενων σε βάρος του ενδείξεων, σύμφωνα με το άρθρο 239 παρ. 1 και 2 ΚΠΔ, γεγονός που έχει ως συνέπεια, στην τελευταία περίπτωση, να αποτρέπεται η αδικαιολόγητη πρόσκτηση από το πρόσωπο αυτό της ιδιότητας του κατηγορουμένου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη μετέπειτα δικονομική μεταχείρισή του. Επιπρόσθετα, ούτε από τη γραμματική διατύπωση της διάταξης ούτε από το σκοπό του νόμου προκύπτει και ως εκ τούτου δεν μπορεί να υποστηριχθεί, ότι ο νομοθέτης, με την εισαγωγή της προειρημένης διάταξης και ιδιαίτερα με την αναφορά στο τελευταίο εδάφιο της παραγράφου 1 του άρθρου 200Α ΚΠΔ, όπως αντικ. με το άρθρο 19 παρ. 1 του ν. 4322/2015, ότι «…Σε κάθε περίπτωση εφαρμόζονται αναλόγως οι διατάξεις των άρθρων 204 έως 208», αποδέχθηκε το ενδεχόμενο να ατονήσει ή να καταστεί ουσιαστικά ανενεργός η αυτόφωρη διαδικασία, λόγω της υποχρέωσης του ανακριτικού υπαλλήλου που διενεργεί την προανάκριση να γνωστοποιεί στο υπό διερεύνηση, για επιλήψιμη συμμετοχή στην τέλεση κάποιου από τα ανωτέρω εγκλήματα, πρόσωπο, ότι πρόκειται να ληφθεί από αυτό γενετικό υλικό και ότι έχει τη δυνατότητα, μέσα στην τασσόμενη από τον ίδιο (ανακριτικό υπάλληλο) προθεσμία, να διορίσει τεχνικό σύμβουλο, ο οποίος θα μπορεί να ασκήσει τα από το άρθρο 207 ΚΠΔ δικαιώματά του, τόσο κατά τη λήψη όσο και κατά την ανάλυση του γενετικού υλικού. Άλλωστε, δεν πρέπει να παραβλέπεται, ότι, κατά την αυτόφωρη διαδικασία, η οποία, από τη φύση της, διακρίνεται για την αμεσότητα της διενέργειας των αναγκαίων ανακριτικών πράξεων, επέρχεται σχετική έκπτωση των δικαιωμάτων που απολαύει ο κατηγορούμενος και ανάγονται στην υπεράσπισή του, όπως, σε περίπτωση άμεσης παραπομπής του στο ακροατήριο του αρμόδιου δικαστηρίου, η μη κοινοποίηση σ’ αυτόν κλητήριου θεσπίσματος, η μη γνωστοποίηση των μαρτύρων κατηγορίας, η εισαγωγή της απαίτησης του άμεσα ζημιωθέντος από την πράξη χωρίς προδικασία κ.λ.π., χωρίς, παρά ταύτα, να έχουν διατυπωθεί σοβαρές αντιρρήσεις για την ασυμβατότητα των ρυθμίσεων της συνοπτικής αυτής διαδικασίας με συνταγματικές διατάξεις ή με εκείνες των άρθρων 6 παρ. 3 της ΕΣΔΑ και 14 του ΔΣΑΠΔ. Τέλος, επισημαίνεται ότι, με την προαναφερόμενη απόφαση του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου έγινε δεκτό, ότι το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών, με το να κηρύξει άκυρη τη διενεργηθείσα λήψη και περαιτέρω ανάλυση του ληφθέντος από κατηγορούμενο γενετικού υλικού, η οποία διατάχθηκε από τον Τακτικό Ανακριτή Αθηνών, στο πλαίσιο της διενεργούμενης από αυτόν κύριας ανάκρισης, για το λόγο ότι η εν λόγω ανακριτική πράξη έγινε πριν παρέλθει η προθεσμία που είχε ταχθεί από τον ίδιο Ανακριτή στον κατηγορούμενο για το διορισμό τεχνικού συμβούλου, δεν έσφαλε κατά τούτο και δεν παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 170 παρ. 1, 171 παρ. 1 εδ. δ’, 176 παρ. 1, 184, 192, 200Α και 204 έως 208 ΚΠΔ. Με την εκφορά δε στην ίδια απόφαση, ότι η ανάγκη της μη παραβίασης του δικαιώματος του κατηγορουμένου να διορίζει τεχνικό σύμβουλο και κατά τη λήψη του γενετικού υλικού είναι μείζονος σημασίας από εκείνη της ταχείας διερεύνησης της υπόθεσης, επιχειρείται η ενίσχυση της άποψης, ότι ο διορισμός τεχνικού συμβούλου, είτε κατά τη δίοδο της κύριας ανάκρισης είτε κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο, καταλαμβάνει και το στάδιο της λήψης γενετικού υλικού, καθόσον, τα στοιχεία αυτού παραμένουν αναλλοίωτα από την πάροδο του χρόνου και έτσι υπάρχει η δυνατότητα ανάλυσης του εν λόγω υλικού ακόμη και σε απώτερο χρόνο. Η περίπτωση, όμως, αυτή είναι διαφορετική εκείνης του προκείμενου ερωτήματος και δεν σχετίζεται με τις προηγούμενες αναπτύξεις που αφορούν στον κατεπείγοντα και εξαιρετικό χαρακτήρα της διαδικασίας για τα αυτόφωρα εγκλήματα, όπου δεν μπορούν να τύχουν εφαρμογής οι, περί γνωστοποίησης της επικείμενης εξέτασης, χορήγησης προθεσμίας και διορισμού τεχνικού συμβούλου, σχετικές, ως άνω, διατάξεις.

Κατά συνέπεια όσων προεκτέθηκαν, η γνώμη μας επί του τεθέντος ερωτήματος είναι ότι, στα καταλαμβανόμενα επ’ αυτοφώρω εγκλήματα και δη στο πλαίσιο της διενεργούμενης, κατά το άρθρο 243 παρ. 2 ΚΠΔ, προανάκρισης, δεν απαιτείται, ως προϋπόθεση για την εγκυρότητα της, κατά το άρθρο 200Α ΚΠΔ, διαδικασίας, η γνωστοποίηση στο υπό εξέταση πρόσωπο της απόφασης του αρμόδιου ανακριτικού υπαλλήλου για λήψη από αυτό γενετικού υλικού και περαιτέρω ανάλυσής του, καθώς και η χορήγηση στο ίδιο πρόσωπο προθεσμίας για τον εκ μέρους του διορισμό τεχνικού συμβούλου».

Εμμανουέλα Μανωλιδάκη, δικηγόρος

info@efotopoulou.gr

The post Διαδικασία διενέργειας πραγματογνωμοσύνης κατ’ άρθρο 200Α ΚΠΔ, σε περίπτωση επ’ αυτοφώρω καταληφθέντων εγκλημάτων (ΓνμδΕισΑΠ 4/2018) appeared first on Δικηγορικό Γραφείο | Ευγενία Φωτοπούλου | Δικηγόροι Αθηνών.