To domain name και η προστασία του

Τα τελευταία χρόνια, μετά την έκρηξη της τεχνολογικής εξελίξεως, το διαδίκτυο (internet) έχει διεισδύσει στη ζωή των ανθρώπων και, εκτός από άλλες χρήσεις, γίνεται και εμπορική ή οικονομική χρήση του από τους κοινωνούς του κυβερνοχώρου. Εξάλλου, βασική προϋπόθεση για την άσκηση ηλεκτρονικού εμπορίου, αποτελεί η δημιουργία ενός χώρου στο διαδίκτυο (internet), όπου θα καθίσταται δυνατή η πρόσβαση πελατών και η κατάρτιση των συναλλαγών. Μέσο (εισιτήριο) για την είσοδο στο διαδίκτυο αποτελεί το «domain name» (όνομα περιοχής), το οποίο κατ` ουσίαν επιτελεί ρόλο ηλεκτρονικής διεύθυνσης ή «κυβερνοδιεύθυνσης», επιτρέποντας την επικοινωνία του χρήστη του διαδικτύου με τον κάτοχο της ηλεκτρονικής διεύθυνσης (βλ. Α. Άνθιμο, Εισαγωγή στην προβληματική του domain name ΔΕΕ 1999. 817, του ιδίου, Η διασφάλιση των διακριτικών γνωρισμάτων στο Διαδίκτυο», «Ο κίνδυνος από τα domain names», ΕπισκΕΔ 2000. 588). Έτσι, ο χρήστης, συνδεόμενος με ένα συγκεκριμένο όνομα διαδικτύου, επιθυμεί να έρθει σε επαφή με τα δημοσιευμένα στην ιστοσελίδα δεδομένα και κατ´ επέκταση, με το πρόσωπο στο οποίο ανήκει η ιστοσελίδα, με τον τρόπο δε αυτό καθίσταται δυνατή η πρόσβαση πελατών ακόμη και η κατάρτιση συναλλαγών. To domain name αποτελείται από σειρά αλφαριθμητικών χαρακτήρων (τουλάχιστον τριών και όχι περισσότερων των είκοσι τεσσάρων), χωρίς ή με λογικό ειρμό, σε μια ή περισσότερες λέξεις που χωρίζονται από διάφορα σημεία. Το πρώτο μέρος είναι κοινό για όλα τα domain names και αποτελείται από τα αρκτικόλεξα «http:// www» (Hyper Text Transfer Protocol-World Wide Web) που δηλώνει το πρωτόκολλο επικοινωνίας και ότι η επικοινωνία διεξάγεται στο World Wide Web. To δεύτερο μέρος (second level domain) αποτελείται από τα εκάστοτε ονόματα φυσικών και νομικών προσώπων. Πρόκειται για το κατ’ εξοχήν όνομα, την κατ´εξοχήν διαδικτυακή διεύθυνση. Το τρίτο μέρος αποτελεί και το σημείο αναφοράς, το επονομαζόμενο top level domain (TLD) που δηλώνει το είδος της τοποθεσίας ή τη γεωγραφική προέλευση, όπως «com» για εταιρίες, «org» για οργανισμούς, «net» για παροχές υπηρεσιών, «gov» για κυβερνητικούς χώρους του διαδικτύου, «int» για διεθνείς οργανισμούς, «gr» για τη χώρα αρχειακής καταχωρίσεως του «domain name» του χρήστη (βλ. Ι. Καράκωστα, Δίκαιο Internet», 2003, σ. 27). Κατά συνέπεια, το «domain name» είναι η διαδικτυακή δήλωση-πιστοποίηση της ταυτότητας του χρήστη ή κατ´ άλλη διατύπωση, η ηλεκτρονική του διεύθυνση ή το πρωτόκολλο ανοίγματος της ηλεκτρονικής σελίδας στον κυβερνοχώρο. To «domain name» δεν μπορεί καταρχήν να ταυτισθεί με την εμπορική επωνυμία, το διακριτικό τίτλο και το εμπορικό σήμα. Πρέπει, ωστόσο, να αποδίδεται σε αυτό λειτουργία τόσο διακριτικού τίτλου όσο και σήματος, κατά έμμεσο τρόπο, όταν αυτό χρησιμοποιείται ως διακριτικό στοιχείο για το πρόσωπο ή την επιχείρηση στο διαδίκτυο, διότι, όπως και τα προηγούμενα, έχει πρωταρχικά, εξατομικευτική και αναγνωριστική λειτουργία. Ενόψει των ανωτέρω, το «domain name» θα πρέπει να απολαμβάνει προστασίας αντίστοιχης με εκείνη των διακριτικών γνωρισμάτων, αλλά και ένα διακριτικό γνώρισμα θα πρέπει να προστατεύεται από τη χρήση ενός ονόματος διαδικτύου, παρά το γεγονός ότι προηγήθηκε χρονικά η καταχώριση αυτού στο διαδίκτυο, λαμβανομένων όμως υπόψη, υπό τα εκάστοτε κρίσιμα πραγματικά περιστατικά, των ιδιαιτεροτήτων του διαδικτύου και συγκεκριμένα, της παγκοσμιότητας του διαδικτύου ως μέσου ενημέρωσης, της μοναδικότητας των ηλεκτρονικών διευθύνσεων, της πεπερασμένης δυνατότητας συνδυασμών διευθύνσεων, του ιδιόρρυθμου συστήματος καταχώρισης των ονομασιών, κατά το οποίο η εξυπηρέτηση των αιτήσεων γίνεται κατά τη σειρά άφιξης τους, χωρίς διενέργεια προληπτικού ελέγχου, αρκεί να μην έχει χορηγηθεί το συγκεκριμένο όνομα σε άλλον αιτούντα (First Come First Served) (ΕφΑΘ 4776/2009 Α` δημοσίευση Νόμος, ΕφΑΘ 6762/2007 ΕΕμπΔ 2008. 136, ΕφΑΘ 8247/2005 ΔΕΕ 2006. 386, ΕφΑΘ 6012/2005 ΔΕΕ 2006. 278, β. Τουντόπουλο ΔΕΕ 99.1277 επ, Α. Ανθιμο, ό.π., Μαρίνο, ΕΕμπΔ 2000.146 επ., Παρατηρήσεις υπό ΜΠρΣυρ 637/1999, Ι. Ιγγλεζάκη, ΕπισκΕΔ 2000/1109 επ., Παρατηρήσεις υπό ΜΠρΑΘ 9485/2000). Η παρεχόμενη προστασία του domain name προϋποθέτει χρησιμοποίηση του υπό κρίση ονόματος στις συναλλαγές και κίνδυνο συγχύσεως (Το δίκαιο του διαδικτύου, Θεόδωρος Σιδηρόπουλος, Β’ έκδοση, εκδόσεις Σάκκουλα, σελ. 194). Αναφορικά με τη διαδικασία καταχώρησης ενός domain name σημειώνεται, ότι η έρευνα της νομιμότητας του αιτήματος του αιτούντος το domain name είναι υποτυπώδης και δεν ανταποκρίνεται στα αυστηρά κριτήρια που γίνονται δεκτά στη νομική επιστήμη, στο πλαίσιο της έννοιας του κινδύνου συγχύσεως ή συσχετίσεως (Το δίκαιο του διαδικτύου, Θεόδωρος Σιδηρόπουλος, Β’ έκδοση, εκδόσεις Σάκκουλα, σελ. 197).

Ελένη Κλουκινιώτη

info@efotopoulou.gr