Η αγωγή που αφορά διαφορά οροφοκτητών εκ της σχέσεως της οριζόντιας ιδιοκτησίας δεν υπόκειται σε τέλος δικαστικού ενσήμου
Η αγωγή που εισάγει διαφορά ανάμεσα σε ιδιοκτήτες οριζόντιων ιδιοκτησιών από τη σχέση της οροφοκτησίας δεν είναι εμπράγματη, μικτή ή περί νομής (βλ. χαρακτηριστικά την υπ’ αριθμ. 1944/1994 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, δημ. ΕΔΠ 1994, 212 επ και τις παραπομπές της σε ΑΠ 520/1987, ΝοΒ 36, 1411, ΑΠ 1232/1979, ΝοΒ 28, 708, ΑΠ 989/1985, ΑρχΝ 27, 334 κ.α.) αλλά ενοχική (αρνητική), το δε αντικείμενό της είναι ανεπίδεκτο χρηματικής αποτιμήσεως. Εξ αυτού του λόγου δεν υπόκειται σε εγγραφή στα βιβλία των διεκδικήσεων αλλά ούτε και σε καταβολή δικαστικού ενσήμου (βλ. Τσούμας, Οριζόντια & Κάθετη Ιδιοκτησία, 2009, 215).
Στο ίδιο συμπέρασμα περί μη υποχρέωσης καταβολής δικαστικού ενσήμου καταλήγουν καιη υπ’ αριθμ. 441/1988 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, δημ. ΑρχΝ 1988, 647 επ., η οποία κάνει λόγο για περίπτωση συνιδιοκτησίας σε κάθετη ιδιοκτησία πλην όμως αναφέρει ρητά ότι και στην περίπτωση αυτή δεν υπόκειται η εν λόγω αγωγή σε τέλος δικαστικού ενσήμου αφού δεν περιέχει αίτημα καταψηφιστικό, κατά την έννοια του ν. ΓΠΟΗ 1912 «περί δικαστικού ενσήμου» αλλά και η υπ’ αριθμ. 270/2011 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων, δημ. ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, η οποία σημειώνει ότι η αγωγή δεν υπόκειται σε τέλος δικαστικού ενσήμου παραπέμποντας σε θεωρία του κ. Κατρά, Πανδέκτης Μισθώσεων και Οροφοκτησίας, 20056, 1061].
Κωνσταντίνα Β. Πουρνάρα
Δικηγόρος
info@efotopoulou.gr