Η παράλειψη του πολιτικού δικαστηρίου να αναφέρει τα συγκεκριμένα αποδεικτικά μέσα δυνάμει των οποίων κατέληξε στο σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης δεν αποτελεί έλλειψη αιτιολογίας και δεν στοιχειοθετεί τον εκ του άρθρου 559 αρ. 19 του ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 335, 338, 339, 340 του ΚΠολΔ και 93 § 3 του Συντάγματος συνάγεται ότι το δικαστήριο της ουσίας για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση συνεκτιμά ελεύθερα όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν νόμιμα οι διάδικοι για την απόδειξη των κρίσιμων πραγματικών ισχυρισμών τους. Το δικαστήριο έχει, σύμφωνα με τις ανωτέρω διατάξεις, υποχρέωση να αιτιολογήσει την κρίση του, να αναφέρει, δηλαδή, στην απόφασή του τους λόγους που το οδήγησαν στο σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης, όχι όμως και να κάνει ειδική μνεία για καθένα από τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι για άμεση ή έμμεση απόδειξη και με βάση τα οποία το δικαστήριο κατέληξε στο πόρισμά του. Εντεύθεν, η παράλειψη του πολιτικού δικαστηρίου να αναφέρει τα συγκεκριμένα αποδεικτικά μέσα, δυνάμει των οποίων κατέληξε στο σχηματισμό της κρίσεως του, δεν αποτελεί έλλειψη αιτιολογίας και δεν στοιχειοθετεί τον εκ του άρθρου 559 αρ. 19 του ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης. Επομένως, είναι απαράδεκτος ο λόγος αναίρεσης με τον οποίο, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, προβάλλεται η αιτίαση της έλλειψης αιτιολογιών της αναιρεσιβαλλομένης, για το λόγο ότι το δικάσαν Εφετείο παράλειψε να αναφέρει τα ειδικότερα αποδεικτικά μέσα στα οποία στηρίχθηκε για το σχηματισμό της κρίσεως του (βλ. σχετικά ΑΠ 768/2000 ΤΝΠ Νόμος).

Μπενάκη Βικεντία – Άννα

Δικηγόρος Αθηνών

Μ.Δ.Ε. Φιλοσοφίας Δικαίου Νομικής Αθηνών

info@efotopoulou.gr