Μη εφαρμογή της παραγραφής εν επιδικία (261ΑΚ) σε δικαιώματα υποκείμενα σε αποσβεστική προθεσμία (279ΑΚ)

Κατά τη διάταξη του άρθρου 261 Α.Κ. «Την παραγραφή διακόπτει η έγερση της αγωγής. Η παραγραφή που διακόπηκε με τον τρόπο αυτό αρχίζει και πάλι από την τελευταία διαδικαστική πράξη των διαδίκων ή του δικαστηρίου».

 

Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι αν η παραγραφή διακόπηκε με την άσκηση της αγωγής, η ίδια παραγραφή, δηλαδή ομοειδής με αυτή που διακόπηκε, αρχίζει σε κάθε περίπτωση και ανεξαρτήτως του είδους της ως βραχυπρόθεσμης ή συνήθους, ευθύς από την έγερση της αγωγής, διακόπτεται δε μετά από κάθε διαδικαστική πράξη των διαδίκων ή του δικαστηρίου και αμέσως μετά την επιχείρηση αυτής αρχίζει ισόχρονη με την αρχική παραγραφή, η οποία μπορεί να συμπληρωθεί με την παρέλευση του χρόνου που ισχύει γι’ αυτήν, εφόσον δεν μεσολαβήσει κάποια νέα διαδικαστική ενέργεια ή άλλος λόγος διακοπής πριν από την τελεσίδικη περάτωση της δίκης (βλ. ΑΠ 1285/2012). Έτσι, εφόσον η αξίωση έχει καταστεί επίδικη, η παραγραφή μπορεί να συμπληρωθεί σε επιδικία αν οι διάδικοι απρακτούν.

Κατά την έννοια των ανωτέρω διατάξεων του άρθρου 261 Α.Κ. θεωρείται διαδικαστική πράξη συνεπαγόμενη διακοπή της παραγραφής κάθε πράξη των διαδίκων ή των νομίμων εκπροσώπων και πληρεξουσίων τους ή της δικαστικής αρχής που περιέχει τα στοιχεία δικαστικής ενέργειας και είναι κατά τις ισχύουσες δικονομικές διατάξεις αναγκαία για την έναρξη, συνέχιση ή αποπεράτωση της δίκης (βλ. Ολ.Α.Π. 1/2011).

Όμως η ως άνω παραγραφή ισχύει μόνο για αξιώσεις και όχι για δικαιώματα υποκείμενα σε αποσβεστική προθεσμία, όπως είναι συνήθως τα δικαιώματα του μισθωτού εργαζομένου από την απόλυσή του. Έτσι, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 6 παρ.2 του ν. 3198/1955, κάθε αξίωση μισθωτού για καταβολή της κατά τον ν. 2112/1920 αποζημίωσης είναι απαράδεκτη, εφόσον η σχετική αγωγή δεν κοινοποιήθηκε εντός εξαμήνου από τότε που κατέστη απαιτητή. Από τη διάταξη αυτή, η οποία θεσπίζει εξάμηνη αποσβεστική προθεσμία του δικαιώματος καταβολής της νόμιμης αποζημίωσης και αποσκοπεί στην εκκαθάριση μέσα σε βραχύ χρονικό διάστημα των αξιώσεων αποζημίωσης απόλυσης, συνάγεται ότι, με την υποβολή της σχετικής αγωγής του εργαζομένου εντός της ως άνω αποκλειστικής προθεσμίας, εκπληρώνεται ο σκοπός της διατάξεως του άρθρου 6 παρ. 2 του ν. 3198/1955, αφού αποσαφηνίζονται οι αξιώσεις του μισθωτού και γνωστοποιούνται εγκαίρως στον εργοδότη.

Συνεπώς, μετά τη με αυτόν τον τρόπο άρση της αβεβαιότητας ως προς την προβολή των σχετικών αξιώσεων του μισθωτού, δεν γεννάται ζήτημα συμπληρώσεως της αποσβεστικής προθεσμίας του εξαμήνου κατά τη διάρκεια της επιδικίας, αφού δεν μπορεί στην περίπτωση αυτή να τύχει ανάλογης εφαρμογής η διάταξη του άρθρου 261 του ΑΚ (βλ. ρητώς η ΕφΑθ 11108/1995, ΑΠ 232/2006). Έτσι γίνεται φανερό ότι με την εμπρόθεσμη έγερση  της  αγωγής καταβολής της αποζημίωσης απόλυσης εκλείπει  ο σκοπός των προαναφερομένων διατάξεων και δεν χωρεί ανάλογη κατ’ άρθρο 279 ΑΚ εφαρμογή της διατάξεως  του  άρθρου  261  του  ιδίου Κώδικα  περί διακοπής της παραγραφής (ΑΠ 443/63 ΝοΒ 12,177, 559/60 ΝοΒ     9,342 622/73 ΝοΒ 22, 32).

Θεώνη Κάδρα, Δικηγόρος

e-mail: info@efotopoulou.gr