Μίσθωση – Θάνατος εκμισθωτή – Υπεισέλευση κληρονόμων στη μισθωτική σχέση – Απαιτείται αποδοχή της κληρονομίας όχι όμως και μεταγραφή της δηλώσεως αποδοχής – Στην αγωγή για οφειλόμενα μισθώματα πρέπει να αναφέρεται για το ορισμένο αυτής, η αποδοχή της κληρονομίας
Όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 574, 612 παρ. 1 και 1710 ΑΚ, η μισθωτική σχέση είναι κληρονομική και κατά συνέπεια, σε περίπτωση θανάτου του εκμισθωτή, στη μισθωτική σχέση υπεισέρχονται οι κληρονόμοι του (εκ διαθήκης ή εξ αδιαθέτου)[1], μόλις αποδεχθούν την κληρονομιά (ΑΚ 1846, 1847, 1850, 1940), χωρίς να χρειάζεται και η προηγουμένη μεταγραφή της δηλώσεως αποδοχής, αφού πρόκειται για κτήση ενοχικής σχέσεως και όχι κυριότητος[2].
Περαιτέρω, το δικόγραφο της αγωγής πρέπει να περιέχει τα στοιχεία που αναφέρονται στα άρθρα 118 και 119 ΚΠολΔ, ενώ εκτός από αυτά, η αγωγή πρέπει να περιέχει (άρθρα 216, 591 παρ. 1 ΚΠολΔ): α) σαφή έκθεση των γεγονότων που τη θεμελιώνουν, σύμφωνα με το νόμο, και δικαιολογούν την άσκησή της από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου. Έτσι, απαιτείται να αναγράφονται οι προϋποθέσεις οι οποίες γεννούν, σύμφωνα με το νόμο, το επίδικο δικαίωμα (ιστορική βάση της αγωγής)[3], η θεμελίωση της νομιμοποιήσεως των διαδίκων και του εννόμου συμφέροντος του ενάγοντος[4], β) ακριβής περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς και γ) ορισμένο αίτημα[5]. Η έλλειψη ή η ανεπαρκής ή ασαφής αναφορά κάποιου από τα στοιχεία, καθιστά την αγωγή αόριστη και συνιστά έλλειψη προδικασίας που εξετάζεται αυτεπαγγέλτως διότι ανάγεται στη δημόσια τάξη. Η αοριστία αυτή δεν μπορεί να συμπληρωθεί ούτε με τις προτάσεις ούτε με την εκτίμηση των αποδείξεων[6].
Υπό το φως, λοιπόν, των ανωτέρω σκέψεων, το Ειρηνοδικείο Αθηνών, με την υπ’ αριθμ. 702/2010 απόφασή του έκρινε επί λέξει τα εξής: «Στην προκειμένη περίπτωση με την κρινομένη αγωγή οι ενάγοντες εκθέτουν ότι ο κατά την 8-4-1999 αποβιώσας ……………….., σύζυγος της πρώτης εναγούσης και πατέρας του δευτέρου ενάγοντος είχε εκμισθώσει με το από 29-4-1997 ιδιωτικό συμφωνητικό στον ενάγοντα το σ’ αυτή αναφερόμενο ακίνητο (διαμέρισμα πολυκατοικίας) της κυριότητας του που βρίσκεται στην Αθήνα (Γαλάτσι) και του οποίου το μηνιαίο μίσθωμα ανέρχεται μετά από αναπροσαρμογές σε 418,64 €. Ότι μετά το θάνατο του εκμισθωτή στη μίσθωση υπεισήλθαν αυτοί (ενάγοντες) ως κληρονόμοι του. ότι μετά τη λήξη του χρόνου της μισθώσεως αυτή συνεχίσθηκε και εξακολουθεί μέχρι σήμερα. Ότι ο εναγόμενος οφείλει το σ’ αυτή αναφερόμενο ποσό από μισθώματα και γι’ αυτό οι ενάγοντες με την αγωγή καταγγέλλουν τη μίσθωση. Ζητούν ακολούθως να υποχρεωθεί ο εναγόμενος: α) να τους αποδώσει τη χρήση του μισθίου και β) να τους καταβάλει ποσόν 23.424,70 € νομιμοτόκως κατά τα ειδικότερα στην αγωγή εκτιθέμενα, να κηρυχθεί η παρούσα προσωρινώς εκτελεστή και να καταδικασθεί ο εναγόμενος στη δικαστική τους δαπάνη. Με τέτοιο περιεχόμενο η αγωγή πάσχει αοριστίας, σύμφωνα με τα όσα στη μείζονα σκέψη της παρούσης εκτέθηκαν, αφού δεν αναφέρεται σ’ αυτήν αν οι ενάγοντες έχουν αποδεχθεί την σ’ αυτούς επαχθείσα κληρονομιά (εξ άλλου ούτε προσκομίζουν ούτε και επικαλούνται σχετική πράξη), αφού από του χρόνου της αποδοχής οι κληρονόμοι υπεισέρχονται στη μισθωτική σχέση και έκτοτε νομιμοποιούνται ενεργητικώς στην άσκηση της ως άνω αγωγής. Συνεπώς η αγωγή, εφ’ όσον δεν περιέχεται σ’ αυτήν το ως άνω στοιχείο, πρέπει ν’ απορριφθεί ως απαράδεκτη, και να καταδικασθούν οι ενάγοντες στη δικαστική δαπάνη του εναγομένου (άρθρο 176 Κ.Πολ.Δ) όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό».
Αγγελική Πολυδώρου, Δικηγόρος
e-mail: info@efotopoulou.gr
[1] βλ. ΑΠ 199/98 ΕλΔνη 39/849
[2] βλ. ΑΚ 1846 σε συνδυασμό με 1192, 1198 και Παπαδάκης αγωγ. αποδ. μισθ. 1990 Ν° 747 σελ. 273 και Ι. Κατράς Πανδ. Μισθ. Και οροφ. 2003 παρ. 39, 1Α – 2 σελ. 184
[3] βλ. ΑΠ 121/81 ΝοΒ 29/1281, Μπέης ΚΠολΔ άρθρο 216, ιv, 1 σελ. 959
[4] βλ. ΕφΑθ 4058/92
[5] βλ.Μπέη Εισ. στη δικ/κή σκέψη εκδ. 1981 σελ. 109
[6] βλ. ΑΠ 1374/94 Ελ.Δνη 37/683, Εφ.ΑΘ. 564/86 ΕΔΠ 1986/110, Εφ.ΑΘ. 1521/1986, ΕΔΠ 1986/117, Εφ.ΑΘ. 3493/1987 ΕΔΠ 1987/100, βλ. και Ι. Κατρά Παν/της μισθ. και οροφ. έκδ. 2003 παρ. 227 σελ. 665