Ποιες διαφορές υπάγονται στο άρθρο 17 παρ. 3 ΚΠολΔ;

Κατά τη διάταξη του άρθρου 17 § 3 ΠολΔ στην καθ` ύλη αρμοδιότητα των μονομελών πρωτοδικείων υπά­γονται πάντοτε, χωρίς διάκριση του αντικειμένου της δι­αφοράς, με την επιφύλαξη του άρθρου 14 παρ. 1 περ. γ`, οι διαφορές ανάμεσα στους ιδιοκτήτες ορόφων ή διαμερισμάτων από τη σχέση της οροφοκτησίας. Από τη διατύ­πωση της ως άνω διατάξεως είναι φανερό ότι δύο είναι τα στοιχεία που καθορίζουν την εξαιρετική αρμοδιότητα του δικαστηρίου αυτού: α) διαφορά μεταξύ οροφοκτητών (ή και μεταξύ διαχειριστών ιδιοκτησίας κατ` ορόφους και στους ιδιοκτήτες ορόφων και διαμερισμάτων) και B) η δι­αφορά αυτή να προέρχεται από τη σχέση οροφοκτησίας μεταξύ των ιδιοκτητών ομόρων ή διαμερισμάτων, ανεξάρ­τητα εάν αφορά τις διαιρετές ιδιοκτησίες τους ή τα κοι­νά της οικοδομής. Σαν τέτοιες πρέπει να νοηθούν εκείνες που αναφέρονται: 1) στην ερμηνεία και εφαρμογή του Ν 3741/1929 «περί της ιδιοκτησίας κατ` ορόφους», των άρ­θρων 1002 και 1117 του ΑΚ, ή του ΝΔ 1024/1971,2) στην εφαρμογή και ερμηνεία των συστατικών της οροφοκτη­σίας πράξεων και των κατά τα άρθρα 4 § 1 και 13 του Ν 3741/1929 ειδικών συμφωνιών και του κανονισμού της οροφοκτησίας και 3) στις διενέξεις γενικά μεταξύ των οροφοκτησιών και της ίδιας οροφοκτησίας ως προς τα εκατέρωθεν δικαιώματα και υποχρεώσεις τους (Π. Κωνσταντόπουλος, Η οροφοκτησία εν Ελλάδι, σελ. 443- 451). Δηλα­δή, πρέπει οι διαφορές να είναι συναφείς προς την εφαρ­μογή του Ν 3741/1929 και προς την ενάσκηση ή εκπλή­ρωση των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων που απορρέ­ουν από το νόμο αυτό ή τον από τον ίδιο νόμο (3741/1929) προβλεπόμενο και καταρτισθέντα κανονισμό (βλ. Φ. Τσετσέκου, Η χωριστή ιδιοκτησία, έκδ. 94, σελ. 296-197, Β. Βαθρακοκοίλης, ΚΠολΔ, έκδ. 94, άρθρ. 17, αριθμ. 7, 23, σελ. 192 και 197, ΑΠ 520/87 ΝοΒ 36, 1411, 648/78 ΝοΒ 27, 512, 1642/76 ΕΕΝ 44, 74, ΕφΑΘ 944/94 ΕΔΠ 94, 213, 5702/89 ΕλλΔνη 33, 389, 5210/87 ΑρχΝ 38, 523). Είναι δυνατόν δε να αφορούν οι διαφορές αυτές όχι μόνο τα κοι­νά πράγματα της αδιαίρετης συνιδιοκτησίας, αλλά και τα πράγματα της αποκλειστικής ιδιοκτησίας καθενός από τους συνιδιοκτήτες (β. Βαθρακοκοίλης, ό.π., αριθμ. 7, όπου και παραπομπές σε θεωρία, Π. Τζίφρας, Ασφ. μέτρα, έκδ. β`, σελ. 309, ΑΠ 528/87 ό.π.). Σε κάθε περίπτωση, κριτήριο για τον χαρακτηρισμό της διαφοράς ως προερχόμενης από τη σχέση της οροφοκτησίας είναι το εάν πραγματικά η συγκεκριμένη διαφορά ανεφύει απ` αυτή την ίδια τη σχέ­ ση της κατ` όροφο ιδιοκτησίας, ανεξάρτητα από τη σχέση του ουσιαστικού δικαίου στην οποία στηρίζεται (π.χ. νο­μή, κυριότητα, εντολή, διοίκηση αλλοτρίων κ.λπ.) ή από άλλη σχέση, τυχαία και άσχετη από την ειδική σχέση της οροφοκτησίας (πρβλ. 526/87 ό.π.). Η σχέση της οριζοντί­ου ιδιοκτησίας πρέπει, με βάση το συγκεκριμένο ιστορικό της αγωγής, να αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για τη σύσταση του επίδικου δικαιώματος, το έννομο συμφέρον για την άσκηση της αγωγής ή την ενεργητική και παθητι­κή νομιμοποίηση των διαδίκων (βλ. ΑΠ 548/1978 ΝοΒ 27, 512, ΑΠ 488/2005 ΕλλΔνη 46, 1399, ΕφΛαρ 296/2011 Δικογρ 2011, 502, ΕφΛαρ 420/2001 Δικογρ 2002, 44, ΕφΑΘ 3345/1998 ΕλλΔνη 39, 920, ΕφΑθ 2281/1997 ΕλλΔνη 38, 1917, ΜΠρΙωαν 270/2011, 5/2018 ΕΙΡ ΘΕΑΣΣΑΛ (ΑΣΦ).

Λένα Πολύζου, δικηγόρος,

Email: info@efotopoulou.gr