Δικηγορικό Γραφείο Ευγενίας Α. Φωτοπούλου
Βασιλίσσης Σοφίας 6 Αθήνα 106 74
Τηλέφωνο: 210 36 24 769, 211 7 80 80 80
210 30 09 019
Email: info@efotopoulou.gr

Πότε πρέπει η έφεση να απευθύνεται και κατά του προσθέτως παρεμβαίνοντος υπέρ του αντιδίκου του εκκαλούντος;

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 517 ΚΠολΔ, η έφεση απευθύνεται, κατά εκείνων, που ήταν διάδικοι στην πρωτόδικη δίκη ή των καθολικών διαδόχων ή των κληροδόχων τους. Αν υπάρχει αναγκαστική ομοδικία, η έφεση πρέπει να απευθύνεται κατά όλων των ομοδίκων, αλλιώς απορρίπτεται, ως απαράδεκτη. Διάδικοι είναι όσοι, από την προσβαλλόμενη απόφαση, προκύπτει ότι δικάσθηκαν από αυτήν, ως αντίδικοι του εκκαλούντος.

Σχετικά με το ζήτημα, αν η έφεση πρέπει να απευθύνεται ή όχι και κατά του προσθέτως παρεμβαίνοντος υπέρ του αντιδίκου του εκκαλούντος, πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ απλής πρόσθετης παρέμβασης (άρθρο 80 ΚΠολΔ), κατά την οποία ο παρεμβαίνων δεν καθίσταται διάδικος, δηλαδή υποκείμενο της δίκης, εφόσον δεν μπορεί να αξιώσει, με δικό του όνομα, έννομη προστασία και της αυτοτελούς πρόσθετης παρέμβασης (άρθρο 83 ΚΠολΔ), στην οποία η ισχύς της απόφασης εκτείνεται στις έννομες σχέσεις του προσθέτως παρεμβαίνοντος, προς τον αντίδικό του. Κριτήριο για το χαρακτηρισμό της πρόσθετης παρέμβασης, ως αυτοτελούς, είναι η επέκταση της ισχύος της απόφασης, δηλαδή των υποκειμενικών ορίων του δεδικασμένου, της εκτελεστότητας και της διαπλαστικής ενέργειας, στις έννομες σχέσεις του τρίτου προς τον αντίδικό του.

Στην περίπτωση της πρόσθετης παρέμβασης του δικονομικού εγγυητή, ήτοι εκείνου από τον οποίον ο ενάγων, ο εναγόμενος και όποιος άσκησε κύρια παρέμβαση έχουν δικαίωμα να απαιτήσουν αποζημίωση σε περίπτωση ήττας[1], εκουσίως ή μετά από προσεπίκληση (άρθρο 88 ΚΠολΔ), πρόκειται για απλή πρόσθετη παρέμβαση, δεδομένου ότι, επί πρόσθετης παρέμβασης υπέρ του υποχρέου σε αποζημίωση έναντι του κυρίου διαδίκου, η ισχύς της απόφασης στην κύρια δίκη δεν εκτείνεται και στις σχέσεις του παρεμβαίνοντος, ως δικονομικού εγγυητή, προς τον αντίδικό του, ως τέτοιου νοουμένου του αντιδίκου του υπέρ ου η παρέμβαση κυρίου διαδίκου και συνεπώς, πρόκειται περί απλής και όχι αυτοτελούς πρόσθετης παρέμβασης, επί της οποίας (ενν. αυτοτελούς πρόσθετης παρέμβασης) και μόνο, λόγω της δημιουργουμένης σχέσης αναγκαστικής ομοδικίας, απαιτείται, κατά το άρθρο 517 εδ. β΄ του ΚΠολΔ, να απευθύνεται η έφεση και κατά του προσθέτως παρεμβαίνοντος[2].

Στην απλή πρόσθετη παρέμβαση η έφεση δεν απαιτείται να απευθύνεται και κατά του προσθέτως παρεμβαίνοντος είτε εκουσίως είτε μετά από προσεπίκληση, αφού δεν καθίσταται με την παρέμβαση διάδικος. Αν, παρά ταύτα, η έφεση απευθύνθηκε και κατά του ομοδίκου δικονομικού εγγυητή του αντιδίκου του εκκαλούντος, απορρίπτεται ως προς αυτόν, ως απαράδεκτη, για έλλειψη εννόμου συμφέροντος, αφού, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, δεν πρόκειται για αναγκαστική ομοδικία (οπότε η έφεση, κατ’ άρθρο 517 εδ. β΄ ΚΠολΔ, έπρεπε να στραφεί και κατ’ αυτού).

Η απεύθυνση, όμως, του δικογράφου της έφεσης κατά του πρωτοδίκως προσθέτως παρεμβάντος, επέχει θέση κλήτευσής του προς συζήτηση της έφεσης, η οποία κλήτευση είναι αναγκαία, κατά τα άρθρα 81 παρ. 3, 82 εδ. γ΄, 502, 517, 558 και 271 ΚΠολΔ, με ποινή απαραδέκτου της συζήτησης. Τούτο, διότι, αυτός πρέπει να ενημερώνεται για την εξέλιξη της δίκης και να ασκεί τα δικαιώματα, που του αναγνωρίζει ο νόμος, χωρίς, δε, την κλήτευσή του παραβιάζεται η αρχή της εκατέρωθεν ακρόασης. Συνεπώς, αν αυτός δεν εμφανιστεί, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης και δεν έχει κληθεί, η συζήτηση κηρύσσεται απαράδεκτη για όλους τους διαδίκους, το οποίο απαράδεκτο, ως αναγόμενο στην προδικασία, λαμβάνεται υπόψη και αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο[3].

Αγγελική Πολυδώρου, Δικηγόρος

e-mail: info@efotopoulou.gr

[1] βλ. ΑΠ 1188/2007, Τρ.Νομ. Πληρ. ΝΟΜΟΣ, ΕφΘεσ 215/2013, ΕλλΔνη 2014, 1477, ΕφΑθ 6465/2009, ΕλλΔνη 2010, 256, Μ. Μαργαρίτη, ΕρμΚΠολΔ, Τόμος I, άρθρο 88, παρ. Β. αρ. 3 και 4

[2] βλ. ΑΠ 1741/2012, ΧΡΙΔ 2013, 367, ΕφΔυτΜακ 17/2011, Αρμ. 2013, 1115, ΕφΑθ 6004/2006, ΕλλΔνη 2007, 569, Β. Βαθρακοκοίλη, ΕρμΚΠολΔ, Τόμος Α1, άρθρο 88, αρ. 20, Σαμουήλ, Ή Έφεση, Έκδοση ΣΤ`, παρ. 336, σελ. 154

[3] βλ. ΕφΑθ 550/2019 – ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 18/2008, ΑΠ 426/2007, ΑΠ 424/2007, δημ. Τρ. Νομ.Πληρ. ΝΟΜΟΣ, ΕφΠατρών 401/2009, ΑΧΑΝΟΜ 2010, 340, ΕφΠατρών 461/2009, ΑΧΑΝΟΜ 2010, 354, ΕφΔωδ 161/2008, δημ. Τρ.Νομ.Πληρ. ΝΟΜΟΣ, Εφ Πατρών 1314/2007, ΑΧΑΝΟΜ 2008, 479, Εφ Λάρισας 26/2005, ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ 2005, 296, Νίκα, Πολιτική Δικονομία, Τόμος I, παρ. 29 αρ. 10, Σαμουήλ, Ή Έφεση”, Έκδοση ΣΤ`, παρ. 336, σελ. 153 επ.

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Το email σας δεν θα δημοσιευτεί