Στέγαση στο μίσθιο άλλων προσώπων – Δεν νομιμοποιούνται παθητικώς στην αγωγή απόδοσης
Από τη μισθωτική σύμβαση συνήθως προκύπτει με σαφήνεια ποιος είναι ο μισθωτής, ο οποίος και δικαιούται να κάνει χρήση του μίσθιου. Αυτός κατά τις αρχές της καλής πίστης έχει δικαίωμα να στεγάζει στο μίσθιο που μισθώθηκε για κατοικία τα μέλη της οικογένειάς του ή στενούς συγγενείς (σύζυγο, τέκνα, γονείς του). Τα πρόσωπα αυτά, έστω και αν μνημονεύονται στη σύμβαση, δεν έχουν αυτοτελές μισθωτικό δικαίωμα χρήσης, εκτός αν είναι συμμισθωτές, οπότε βέβαια η ιδιότητά τους ως μελών της οικογένειας του ενός από τους συμμισθωτές δεν έχει σημασία.
Η στέγαση στο μίσθιο των άνω μελών της οικογένειας του μισθωτή δεν αποτελεί υπομίσθωση ή παραχώρηση της χρήσης σε αυτά, ούτε βέβαια κακή χρήση του μισθίου. Αν όμως αποχωρήσει ο μισθωτής και παραμένουν τα πρόσωπα αυτά υπάρχει προδήλως παραχώρηση της χρήσης, αφού εξ ιδίου δικαίου δεν έχουν δικαίωμα χρήσης του μισθίου. Υποστηρίζεται ευρέως η άποψη ότι τα άνω πρόσωπα αποκτούν δικαιώματα και υποχρεώσεις από τη μισθωτική σύμβαση. Κατά την ορθότερη άποψη η άνω σύμβαση δεν έχει χαρακτήρα σύμβασης υπέρ των προσώπων αυτών ως τρίτων και συνεπώς αποκτούν μόνο απλό δικαίωμα χρήσης. Το δικαίωμα αυτό είναι παρεπόμενο και όχι αυτοτελές απέναντι στον εκμισθωτή και προστατεύεται στο πρόσωπο και δια μέσου του μισθωτή, ο οποίος και συνδέεται συμβατικά με τον εκμισθωτή. Από την παρατήρηση αυτή προκύπτει το συμπέρασμα ότι δεν νομιμοποιούνται παθητικά στην αγωγή απόδοσης που δεν μπορεί να στραφεί εναντίον τους, αλλά ούτε και ενεργητικά ώστε να έχουν δικαίωμα να αξιώσουν την παραχώρηση της χρήσης του μισθωτή ή να ασκήσουν άλλα δικαιώματα από τη μισθωτική σύμβαση (Παπαδακης Χ., Αγωγές απόδοσης μισθίου, 2006, 636-637, ΑΠ 749/1954, ΕΕΝ 22/504, ΕιρΑθ 3816/1989, ΕΔΠ 1990/229).
Κωνσταντίνα Β. Πουρνάρα
Δικηγόρος