Δικηγορικό Γραφείο Ευγενίας Α. Φωτοπούλου
Βασιλίσσης Σοφίας 6 Αθήνα 106 74
Τηλέφωνο: 210 36 24 769, 211 7 80 80 80
210 30 09 019
Email: info@efotopoulou.gr

Διατροφή συζύγων σε διάσταση όπου το κριτήριο της εύλογης αιτίας συντρέχει και στους δύο συζύγους

Δυνάμει του άρθρου 1391 ΑΚ «Αν ο σύζυγος διέκοψε την έγγαμη συμβίωση για εύλογη αιτία, η διατροφή, που του οφείλεται από τον άλλο, πληρώνεται σε χρήμα και προκαταβάλλεται κάθε μήνα.

Η υποχρέωση διατροφής της προηγούμενης παραγράφου παύει ή το ποσό της αυξάνεται  ή μειώνεται, όταν το επιβάλλουν οι περιστάσεις».

Δικαιούχος της διατροφής κατά τη διάρκεια της διάστασης είναι ο σύζυγος εκείνος από τους δύο που κατά τη διάρκεια της συμβίωσης και με βάση τις ανάγκες όπως διαμορφώθηκαν μετά τη διακοπή της συμβίωσης, οφείλει τη μικρότερη συνεισφορά. Σε σχέση με τη εύλογη αιτία δικαίωμα πλήρους διατροφής έχει ο σύζυγος ο ίδιος που διέκοψε την έγγαμη συμβίωση με τον άλλο σύζυγο από εύλογη αιτία, ανεξάρτητα με ποιόν τρόπο, δηλαδή με εγκατάλειψη ή αποπομπή ή με συμφωνία και των δύο.  Η συνύπαρξη υπαίτιας συμπεριφοράς στο πρόσωπο και των δύο συζύγων, που θεμελιώνει και για τον υπόχρεο λόγο διαζυγίου, αποτελεί λόγο μειωμένης διατροφής (στοιχειώδους).[1]

Κατά τη νομολογία «Ο τρόπος με τον οποίο επέρχεται η διάσπαση (εγκατάλειψη ή αποπομπή) δεν ενδιαφέρει. Η εύλογη αιτία μπορεί να οφείλεται σε υπαιτιότητα του ενός από τους συζύγους ή και σε κοινή υπαιτιότητα (ΑΠ 1031/1993 ΕΕΝ 1994-612, ΕφΛαμ 98/2009 Α` Δημοσίευση Νόμος, ΕφΔωδ. 169/2007 Α’ Δημοσίευση Νόμος, ΕφΠατρ 1115/2007 ΑΧΑΝΟΜ 2008 272, ΕφΘεσ792/2005 Α` Δημοσίευση Νόμος). Για να γεννηθεί υποχρέωση διατροφής μετά τη διακοπή της έγγαμης συμβίωσης κατά το άρθρο 1391 ΑΚ, αντιθέτως με ό,τι συμβαίνει με τη διατροφή μετά το διαζύγιο ή με τη διατροφή μεταξύ συγγενών, όπου ο νομοθέτης απαιτεί ρητώς ως προϋπόθεση (ΑΚ 1442, 1486) την αδυναμία αυτοδιατροφής (απορία) του δικαιούχου, δεν χρειάζεται ο δικαιούχος σύζυγος να είναι άπορος, αλλά απλώς να είναι οικονομικά ασθενέστερος από τον υπόχρεο. Η έλλειψη δε επαρκούς περιουσίας ή πόρων αποτελεί λόγο όχι απαλλαγής του συζύγου από την υποχρέωση προς διατροφή, αλλά αναλόγου περιορισμού της σχετικής δαπάνης, εκτός αν αντιτάξει αυτός ότι υπάρχουν ανιόντες ή κατιόντες του δικαιούχου συζύγου υπόχρεοι κατά νόμο σε διατροφή του» (Μονομελές Πρωτοδικείο Πατρών 74/2020 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ).

Ακόμη, κατά την υπ’ αριθμό 12/2015 του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς «…σε περίπτωση που η έγγαμη συμβίωση διακόπηκε, ο σύζυγος που είναι υπόχρεος σε διατροφή του άλλου, απαλλάσσεται από την υποχρέωση αυτή μόνο όταν η διάσταση επήλθε για λόγους που αποκλειστικά ανάγονται στο πρόσωπο του δικαιούχου, ο οποίος διακόπτει τη συμβίωση από ίδια πρωτοβουλία και υπαιτιότητα παρά την αντίθετη θέληση του υπόχρεου, που επιθυμεί την εξακολούθηση της. Τέτοια, όμως, περίπτωση δεν συντρέχει όταν η διακοπή της συμβιώσεως έγινε κατόπιν συμφωνίας των διαδίκων, είτε με την πρόθεση αυτών να λύσουν συναινετικά το γάμο, είτε για άλλη αιτία, διότι η ευθύνη της εν λόγω διακοπής βαρύνει και τον ίδιο τον υπόχρεο, που επιθυμεί την διακοπή, για την οποία υπάρχει πλέον εύλογος αιτία στο πρόσωπο του άλλου συζύγου, χωρίς τη συνδρομή περίστασης που να επιβάλλει την παύση ή τη μείωση της διατροφής αυτού».

Συνεπώς, εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι όταν εύλογη αιτία απομάκρυνσης από το συζυγικό βίο έχουν αμφότεροι οι σύζυγοι, διατροφή εξακολουθεί να οφείλεται από το υπόχρεο (ισχυρότερο οικονομικά) στο δικαιούχο (ασθενέστερο οικονομικά) έστω και μειωμένη.

Χριστίνα Ρήγα, ασκ. δικηγόρος

info@efotopoulou.gr

[1] Βασίλης Αντ. Βαθρακοκοίλης, ΕΡΝΟΜΑΚ, Τόμος Ε’ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ Άρθρα 1346-1694, σελ. 246.

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Το email σας δεν θα δημοσιευτεί