Η τρίμηνη αποσβεστική προθεσμία του άρθρου 6 παρ. 1 του ν. 3198/1955 για προσβολή απόλυσης ως άκυρης δεν μπορεί να συμπληρωθεί εν επιδικία
Σχετικά με το ζήτημα αν μπορεί να παραγραφεί εν επιδικία το δικαίωμα του μισθωτού για άκυρη απόλυση η νομολογία πάγια (ΑΠ 443/63 ΝοΒ 12,177, ΟλΑΠ 1338/1985, ΑΠ 161/1997 ΝοΒ 46, 1066, AΠ 1167/1999, Δνη 2000,361) δέχεται τα ακόλουθα:
Κατά τη διάταξη του άρθρου 6 παρ. 1 του ν. 3198/1955, “πάσα αξίωσις μισθωτού πηγάζουσα εξ ακύρου καταγγελίας της σχέσεως εργασίας τυγχάνει απαράδεκτος, εφόσον η σχετική αγωγή δεν εκοινοποιήθη εντός τριμήνου ανατρεπτικής προθεσμίας από της λύσεως της σχέσεως εργασίας”. Από τη διάταξη αυτή, που αποσκοπεί στην εκκαθάριση μέσα σε ορισμένο βραχύ χρονικό διάστημα των αξιώσεων των εργαζομένων που γεννώνται από την (άκυρη) καταγγελία της εργασιακής σχέσεως, συνάγεται ότι με την υποβολή εντός της άνω αποκλειστικής προθεσμίας της σχετικής αγωγής του εργαζομένου πληρούται o σκοπός της άνω διατάξεως, αφού αποσαφηνίζονται οι αξιώσεις του μισθωτού και γνωστοποιούνται εγκαίρως στον εργοδότη.
Συνεπώς μετά την άρση δι’ αυτού του τρόπου της αβεβαιότητας ως προς την εκ του κύρους ή μη της καταγγελίας προβολή των σχετικών αξιώσεων του μισθωτού, δεν γεννάται ζήτημα συμπληρώσεως της αποσβεστικής προθεσμίας του τριμήνου κατά τη διάρκεια της επιδικίας, αφού δεν μπορεί στην άνω περίπτωση να τύχει ανάλογης εφαρμογής κατ’ άρθρο 279 ΑΚ η διάταξη του άρθρου 261 του AΚ.
Πράγματι χωρεί ανάλογη εφαρμογή των διατάξεων για την παραγραφή μόνο εφόσον δεν προσκρούουν στη φύση και το σκοπό που επιδιώκει η αποσβεστική προθεσμία στη συγκεκριμένη περίπτωση (ΕΡΝΟΜΑΚ, Β. Βαθρακοκοίλης, Τόμος Α’, ά. 279, σελ. 1120), γι’ αυτό και στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν εφαρμόζεται αναλογικά το άρθρο 261 ΑΚ.
Ενόψει τούτων ο Άρειος Πάγος στην υπ’ αριθμ. 1167/1999 απόφασή του έκρινε ότι η αιτίαση της αναιρεσείουσας εργοδότριας ότι το Πρωτοδικείο παραβίασε τις διατάξεις του άρθρου 261 και 279 του AΚ σε συνδυασμό με εκείνη του άρθρου 6 παρ. 1 του ν. 3198/1955 με το να απορρίψει του προβληθέντα ενώπιόν του ισχυρισμόν της, ότι οι ένδικες αξιώσεις της αναιρεσίβλητης υπέκυψαν “εν επιδικία” στην τρίμηνη αποσβεστική προθεσμία της τελευταίας διατάξεως, αφού από την εμπρόθεσμη άσκηση της πρώτης αγωγής της μέχρι της ορισθείσας δικασίμου της (17.11.1993) παρήλθε, άπρακτη η άνω προθεσμία, έπρεπε να απορριφθεί ως απαράδεκτος.
Για τον ίδιο λόγο νωρίτερα το Εφετείο Αθηνών με την υπ’ αριθμ. 11108/1995 απόφασή του είχε απορρίψει την ένσταση των εκκαλούντων περί απαραδέκτου της ενδίκου αγωγής λόγω παρόδου κατ` επιδικία της εν λόγω τρίμηνης προθεσμίας ως μη νόμιμη.
Ο Γ. Παναγιώτου σημειώνει στην μελέτη του με τίτλο «Οι αποσβεστικές προθεσμίες του α. 6 ν. 3198/1955 και η «εν επιδικία» παραγραφή» (ΕΕργΔ, 1998/1007) ότι η ΑΠ 161/1997 ξεκινώντας από το σκοπό της εν λόγω τρίμηνης προθεσμίας (ταχεία άρση της αβεβαιότητας περί του κύρους της καταγγελίας) διορθώνει παρά την απουσία των αναιρεσειόντων και την απορριπτική εισήγηση- την προφανώς εσφαλμένη κρίση του Εφετείου προβαίνοντας σε μία – όπως λέει- «ερμηνευτική επιλογή» όπου αναλύοντας με ενδιαφέρουσα θεωρητική επιχειρηματολογία τη διάταξη του ά. 6ν παρ. 1 ν. 3198/1955, διακρίνει το δικαίωμα προς αναγνώριση της ακυρότητας της καταγγελίας από την αξίωση για μισθούς υπερημερίας. Και καταλήγει ότι το πρώτο, άπαξ ασκηθέν εμπροθέσμως, δεν υπόκειται σε «εν επιδικία» προθεσμία η παραγραφή, μη νοουμένης εδώ της αναλόγου εφαρμογής του 261 ΑΚ, ενώ η δεύτερη υπόκειται στην κοινή 5ετή παραγραφή του μισθού, δυνάμενη να υποκύψει εις αυτήν κι εν επιδικία.
Αμυγδαλιά Τσιάρα, δικηγόρος
info@efotopoulou.gr